Masz hemoroidy? Wszystko co musisz wiedzieć o żylakach odbytu i ich leczeniu
4 (80%) 25 votes

Jeśli Masz objawy lub zaczynasz mieć objawy hemoroidów, tutaj znajdziesz wszystkie potrzebne informacje na temat tej choroby i jej leczenia.

To choroba, która dotyczy większości z nas, ale na szczęście istnieją bardzo satysfakcjonujące i trwałe metody jej wyleczenia.

Natomiast, jeśli cierpisz na, do tej pory łagodne objawy hemoroidów, koniecznie zapoznaj się z naszym artykułem, gdyż znajdziesz w nim również domowe metody, aby zarówno złagodzić pierwsze objawy jak i środki, aby usunąć hemoroidy.

Co to są hemoroidy?

Hemoroidy definiuje się jako ”poszerzone naczynia – żyły splotu hemoroidalnego”.
Hemoroidy czy guzki krwawnicze, które w zdrowej postaci zachowują się jak poduszeczki złożone z połączeń tętniczo-żylnych, a choroba hemoroidalna, to dwie różne rzeczy: hemoroidy są normalnymi elementami ciała ludzkiego to struktury naczyniowe położone w kanale odbytu i nie wymagają leczenia. Natomiast, choroba hemoroidalna wymaga leczenia w zależności od objawów, które wywołuje.

Hemoroidy odbytu – choroba ta zwana jest również “zespołem hemoroidalnym”, najczęściej występuje w średnim wieku życia chorego, rzadko poniżej dwudziestego roku życia i wzrasta w podziale wiekowym od trzydziestu do sześćdziesięciu lat; natomiast powyżej sześćdziesiątego roku życia i w podeszłym wieku wskaźnik zachorowalności maleje.

hemoroidy jak wyglądają
Hemoroidy jak wyglądają

Prędzej czy później wszyscy ludzie odczuwają w różnym stopniu oznaki powstania hemoroidów, ponieważ system wspomagania śluzówki kanału odbytnicy pogarsza się wraz z wiekiem, ale mimo tego pogorszenia nie u wszystkich wystąpi choroba hemoroidalna. Obecnie istnieje stwierdzenie, poparte badaniami, że hemoroidy przeobrażają się ze swojej normalnej struktury anatomicznej w chorobę hemoroidalną.

Choroba hemoroidalna dotyczy, co najmniej jednego z trzech splotów hemoroidalnych lub tzw poduszeczek. Różne towarzyszące chorobie objawy wskazują w której ze struktur odbytu lub odbytnicy (splot krwotoczny, zespolenie tętniczo-żylne, aparat zwieracza, błona śluzowa, podśluzówki) występują zaburzenia.

1.Powody lub przyczyny powstania choroby hemoroidów

Istnieją trzy podstawowe przyczyny powstawania choroby hemoroidów.

  • Genetyka, czyli możemy je odziedziczyć.
  • Zaburzenia w pracy jelit: przyczyną choroby są zaparcia i biegunka.
  • Cykl płciowy kobiet: okres przedmenstruacyjny, ciąża, okres porodu i połogu, które mają wpływ na objawy kliniczne tej choroby.

W warstwie tkanki hemoroidalnej wykryto receptory estradiolu (hormon płciowy kobiety) podobnego do hormonów płciowych piersi, co tłumaczy objawy choroby hemoroidalnej w okresie ciąży oraz ich obecność podczas cykli menstruacyjnych. Ciąża odgrywa ważną rolę w przypadku wcześniej wykrytej choroby hemoroidalnej. Zapalenie objawia się zarówno za pomocą ostrych ataków, jak i w przewlekłym przebiegu choroby. Nadciśnienie tętnicze (wysokie ciśnienie w układzie żylnym) nie jest uznawane jako przyczyna lub źródło choroby, ponieważ częstość jego występowania jest podobna do częstości występowania ogólnie w populacji.

2.Rodzaje hemoroidów: hemoroidy wewnętrzne i hemoroidy zewnętrzne

hemoroidy zdjecia jak wygladaja

Hemoroidy wewnętrzne są naturalnymi strukturami organizmu i znajdują się w podśluzówce, zakotwiczone w błonie śluzowej kanału odbytnicy i zwieracza wewnętrznego odbytu za pomocą włókien łącznikowych i mięśniowych pochodzących z podłużnej warstwy odbytnicy. Hemoroidy są również zauważalne w złożonym systemie gładkich i prążkowanych włókien, które są przedłużeniem warstwy tkankowej odbytnicy, podnośnika odbytu i aponeurozy miednicy (błona utworzona z tkanki łącznej ścięgnistej, przymocowująca mięśnie do kości )w kanale odbytniczym.

Hemoroidy zewnętrzne to żyły pokryte fałdem anodermy czyli przejściową błoną śluzową , mniej elastyczne niż błona śluzowa, zazwyczaj nie ma między nimi tkanki mięśniowej ani tkanki kolagenowej, tak że żyły ulegają procesowi rozciągnięcia ; w podobny sposób rozkładają się hemoroidy wewnętrzne, które często mają tendencję do tworzenia obwodów w zaawansowanym okresie choroby.

Teorie na temat choroby hemoroidów:

Do okresu prac doktora WH Thomsona i doktora Haasa, dwóch lekarzy specjalistów w leczeniu hemoroidów, istniały dwie teorie wyjaśniające chorobę hemoroidalną:

  1. Teoria mechaniczna

    metoda wyjaśnia przemieszczenie się splotu krwotocznego wskutek postępującej degeneracji mięśni i tkanki fibroelastycznej – podporowej śluzówki błony śluzowej i podśluzówki kanału odbytu.

  2. Teoria hemodynamiczna

    metoda wyjaśnia zmiany strukturalne związane ze wzrostem ciśnienia wewnątrzbrzusznego. Podśluzówki odbytu mogą uzyskać duże różnice w wielkości, które przyczyniają się do okluzji lub zamknięcia kanału odbytu, powodując silne wstrzymanie kału. Według Thomsona i Haasa u młodych ludzi, włókna elastyczne i kolagenowe tkanki podtrzymują naczynia krwionośne splotu krwotocznego i są gęste, dobrze zorganizowane i równoległe do siebie dzięki mocnemu zakotwieniu błony śluzowej tzn hemoroidowi analnemu zwieracza i podłużnego mięśnia odbytu. Około 30 roku życia włókna zaczynają się dezorganizować, stają się bardziej luźne, powodując rozproszenie naczyń krwionośnych; u osób starszych, z powodu degeneracji układu podparcia włókien, włókna stają się luźne, a hemoroidy zwieracza wewnętrznego ulegają rozłączeniu, ślizgając się w dół.

To nieprawidłowe rozluźnienie tkanek prowadzi do utraty fiksacji żylaków odbytu przy wzroście presji wewnątrz-analnej (naprężenia podczas defekacji, ruchy jelit itp.)

Początkowo proces ten ma charakter przerywany, ale wraz z jego postępem wpływa na podskórne więzadło i więzadło Parksa, co powoduje wypchnięcie hemoroidów wewnętrznych. Doktor Thomson, określa to zjawisko, jako ” wypchnięcie poduszeczek analnych”. Może temu towarzyszyć powstanie wystającej i będącej wokół niej anodermy.

„Hemoroidy nie wymagają leczenia, chyba, że pojawia się choroba hemoroidalna”

Dokładnie jak pisze Muller-Lobeck:

“ Rozwiązaniem problemu nie jest pacjent bez hemoroidów, tylko pacjent bez objawów choroby hemoroidalnej”

Poduszki lub sploty są trzy, a ich położenie jest prawie zawsze takie samo, dwie po prawej stronie i jedna po lewej. W przypadku pacjenta znajdującego się w pozycji litotomii (czyli operacji chirurgicznej) mówimy o prawej i lewej poduszce lub przedniej i tylnej.

3. Klasyfikacja i nomenklatura

Hemoroidy można klasyfikować w zależności od ich umiejscowienia na zewnątrz, wewnątrz i mieszanie. Zgodnie z dotychczasową wiedzą anatomiczną, histologiczną i fizjopatologiczną w tym temacie, możemy sobie zadać następujące pytanie:

Czy hemoroidy wewnętrzne i zewnętrzne stanowią tę samą chorobę?

Innymi słowy, czy choroba hemoroidalna objawia się w ten sam sposób w hemoroidach wewnętrznych i zewnętrznych?

Wiemy, że zarówno hemoroidy wewnętrzne jak i zewnętrzne mają:

  1. Zróżnicowaną strukturę i kształt tkanek (anatomo-histologiczne)
  2. Różne mechanizmy, które powodują ich rozbudowę
  3. Różne objawy kliniczne
  4. Ich choroba powoduje zastosowanie różnych zabiegów podczas leczenia

Hemoroidy zewnętrzne: powstają w dolnym splocie, pokryte warstwowym nabłonkiem chodnikowym.

Hemoroidy wewnętrzne: umieszczone powyższej splotu, pogarszają się wraz z rozrywaniem się naczyń krwionośnych i przemieszczaniem elektrod w dół. Czynniki odziedziczone (starzenie się tkanki łącznej), zaparcia, zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne są ważnymi czynnikami, które decydują o oderwaniu się ich i wypadnięciu.

stopien-hemoroidy
Klasyfikacja hemoroidów

W zależności od stopnia ich wyjścia poza odbyt, żylaki odbytu klasyfikuje się następująco:

Stopień I: Wychodzą na zewnątrz kanału analnego. Rozpoznawane są one jedynie metodą anoskopii.

Stopień II: Wychodzą z otworu odbytu podczas defekacji; ponownie samoistnie wchodzą do odbytu.

Stopień III: Wychodzą z kanału odbytu, co wymaga ich redukcji.

Stopień IV: Wychodzą i pozostają trwale poza odbytem.

Hemoroidy mieszane: poszerzenie występuje zarówno w obu splotach krwotocznych, ze względu na ich połączenia, mogą przejawiać się specyficznymi oznakami choroby dla każdego pakietu krwotocznego lub łącznie w zależności od ich wielkości.

4. Diagnoza i objawy hemoroidów

W celu ustalenia prawidłowej diagnozy choroby hemoroidalnej i wskazania właściwego leczenia, należy przeprowadzić pełne badanie koloproktologiczne.

diagnoza-hemoroidy

Czym jest hemoroid i jakie są główne objawy hemoroidów :

  • Krwawiące hemoroidy: krew z odbytu, jako objaw powstania żylaków. Krwawienie z odbytu nie może być ignorowane.
  • Niedokrwistość: częstość występowania przewlekłej niedokrwistości przypisywanej hemoroidom wynosi 0,5/100000 osób/rok; po zabiegu, anemia czy niedokrwistość szybko znika i pacjent powraca do zdrowia . Brak szybkiego powrotu do zdrowia zmusza chirurga do poszukiwania innych przyczyn niedokrwistości natomiast u pacjentów po zabiegu , hemoglobina będzie sprawdzona wielokrotnie, aby potwierdzić jej poprawę.
  • Wypadnięcie hemoroidów: Innym częstym objawem jest wyjście hemoroidów poprzez otwornicę odbytu.
  • Ból: W chorobie hemoroidalnej rzadko występuje, gdy nie jest ona skomplikowana; jeśli występuje, należy wziąć pod uwagę powikłania (np. zakrzepica) lub związane z nimi choroby (tkanki), u pacjentów z hemoroidami trzeciego i czwartego stopnia mogą wystąpić ataki bólu spowodowane skurczem mięśni zwieracza spowodowanym wypadnięciem hemoroidów.
  • Łuszczyca jelitowa: Objawia się u pacjenta z hemoroidami trzeciego i czwartego stopnia tylko wtedy, gdy wydzielina śluzowa nawilża skórę okołowierzchołkową powodując zapalenie skóry, stanowi około 7% pprzypadków.
  • Bolesne spuchnięcie: jest wyrazem skomplikowanych hemoroidów, wypadnięciem hemoroidów o twardej konsystencji (wypadnięcie przeciwnie – miękkie); boli spontanicznie i z uciskiem.
  • Zaparcie: nie jest objawem hemoroidów, ale w przypadku zakrzepicy lub hemoroidów może być trudne i bolesne. Pacjenci unikają defekacji, a zaparcia dodatkowo potęgują ból pacjenta.
  • Badanie fizyczne: Badanie powinno być wykonywane systematycznie w pierwszej kolejności: oględziny, badanie odbytnicy, anoskopu, anoskopia i rektosigmoidoskopia. W wieku powyżej 50 lat należy wykonać pełne badanie jelita grubego, nawet jeśli oczywistą przyczyną krwawienia są hemoroidy. Należy koniecznie poddać się pełnemu badaniu proktologicznemu, diagnostyce różnicowej, ponieważ u 7% pacjentów z bezobjawowymi hemoroidami stwierdzono raka jelita grubego lub odbytnicy; to samo ostrzeżenie powinno być skierowane do pacjentów z nierozpoznaną, przewlekłą niedokrwistością i istniejącymi hemoroidami krwotocznymi . Należy koniecznie wykonać badanie i rozpoznać czy istnienie zagrożenie raka jelita grubego.

W wieku powyżej 50 lat należy wykonać pełne badanie jelita grubego, nawet jeśli oczywistą przyczyną krwawienia są hemoroidy.

  • Funkcja anorektalna: Pacjenci , którzy cierpią na bóle defekatoryjne i po defekacji, powinni dokonać badania i sprawdzić przyczynę bólu. Choroba hemoroidalna jest czasami związana z pęknięciem odbytu. Przed interwencją proktologiczną stan zwieracza odbytu powinien być zbadany za pomocą metody manometrii anorektalnej w celu kwalifikacji stanu pacjenta , który ma być poddany operacji i poinformowania go o niepożądanych konsekwencjach operacji lub leczenia.

5. Co na hemoroidy? Hemoroidy leczenie.

Leczenie hemoroidów powinno spełniać następujące wymagania: być proste w zastosowaniu i powinno wyeliminować wszystkie chore tkanki, powodować minimalny ból, pozostawić minimalne rany i blizny w kanale odbytu, musi zapewnić niską zachorowalność pooperacyjną i zagwarantować nie umieralność, przywrócić pacjentowi wczesną defekację, oraz szybki powrót do pracy. Powinno być dostępne finansowo i najlepiej powinno być wykonywane ambulatoryjnie czyli bez konieczności przebywania w danej placówce ponad 24 godziny.

Wskazania metody leczenia :

  • Stopień I. Asymptomatyczny: Profilaktyka żywieniowo-higieniczna.
  • Stopień II. Wykrwawianie: Fotokoagulacja w podczerwieni.
  • Stopień II. Krwawiące hemoroidy z ich wypadnięciem: Ligatury sprężyste.
  • Stopień III. Krwawiące hemoroidy z ich wypadnięciem i małymi hemoroidami zewnętrznymi: Ligatury sprężyste.
  • Stopnie III i IV. Przy wypadnięciu i dużych hemoroidachi zewnętrznych: chirurgia.

Leczenie medyczne powinno być zastosowane zawsze po pierwszym zabiegu, natomiast różne sposoby leczenia choroby hemoroidalnej, można podzielić na następujące kategorie:

A. Leczenie Medyczne – Tradycyjne

Leczenie powinno być zastosowane jako środek zapobiegawczy przy chorobie hemoroidalnej I i II stopnia z łagodnymi i sporadycznymi objawami, u pacjentów leczonych metodą alternatywną lub operowanych chirurgicznie.

Dieta bogata w błonnik
Dieta bogata w błonnik

Leczenia polega na następujących etapach:

  1. Należy uregulować tranzyt jelitowy; w przypadku zaparć należy stosować dietę bogatą w błonnik, (pokarm zawierający co najmniej 20-30 gramów błonnika) i dużą ilość płynów. Dodanie błonnika pokarmowego do diety zmniejsza ból i krwawienie.
  2. Unikać siedzącego trybu życia i posiłków pikantnych, kawy i alkoholu oraz unikać sytuacji stresujących.
  3. Unikać używania twardego papieru toaletowego. Stosować higienę intymną za pomocą mycia się mydłem i wodą, a następnie dokładnie osuszyć odbyt.
  4. Stosować ciepłe kąpiele w foteliku w celu rozluźnienia mięśni zwieracza. Sporadycznie jesli pacjent woli można stosować okłady z lodu.
  5. Leczenie lekami : stosowanie czopków, maści i podawanie doustne produktów, których składnikami są środki flebotoniczne (diodromina, flawonoidy, rutynowe, dobecylat wapnia itp.).

Dzięki tym prostym metodom – 80% przypadków choroby hemoroidalnej znajduje pozytywne rozwiązanie .

B. Leczenie alternatywne

Podstawowym celem leczenia alternatywnego choroby hemoroidalnej jest zmniejszenie nadmiaru tkanki krwotocznej i zapewnienie podparcia błony śluzowej, aby utrzymać ją w kanale odbytu, zapobiegając jej wypadnięciu na zewnątrz. Dobre wyniki leczenia, nie zależą od rodzaju leczenia, ale od odpowiedniego wyboru leczenia.

W związku z tym konieczne jest przeprowadzenie skrupulatnej oceny klinicznej choroby, w celu określenia lokalizacji, wielkości i stopnia wiązek hemoroidalnych, aby wykluczyć występowanie związanych z nią zmian (pęknięć, przetok, polipów, brodawek przerostowych itp.)

Wskazując na alternatywne leczenie, należy pamiętać, że wszyscy pacjenci powinni być leczeni nie agresywnymi ale łagodnymi sposobami w możliwie najszerszym zakresie metod; wyspecjalizowany chirurg powinien znać różne sposoby leczenia hemoroidów i dostosować je do okoliczności i potrzeb pacjentów.

Chirurgia jest bez wątpienia najbardziej agresywną metodą z pewnym wynikiem końcowym, ale jest także tą, która powoduje największy ból po operacji.

Lekarz proktolog powinien starannie wskazać różne metody leczenia, oferując pacjentom zabieg o większym komforcie pooperacyjnym , gwarantujący zawsze lepsze wyniki leczenia.

W niektórych przypadkach pacjenci pragną szybkiej ulgi w chorobie dlatego proszą o wszystkie lekarstwa na chorobę; w przypadkach kiedy pacjent pragnie całkowitego wyeliminowania choroby albo też zmiany chorobowe są bardzo zaawansowane (hemoroidy IV stopnia), najlepszą metodą będzie jednak zabieg chirurgiczny.

1. Rozszerzenie analitu (Lord)

Metoda ta charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem nietrzymania moczu po dylatacji, tak więc ASCRS (American Society of Colon Rectal Surgery) zniechęca do stosowania metody dylatacji odbytu w leczeniu choroby.

2. Skleroterapia

Skleroterapia-hemoroidy

Jest jednym z najstarszych sposobów leczenia, bezbolesne i wykonywane na zasadzie ambulatoryjnej polega na wstrzyknięciu drażniącej substancji do podśluzówki odbytu nad splotem hemoroidalnym co powoduje zwłóknienie tkanki, które kompresuje naczynia i wiąże błonę śluzową odbytnicy ze zwieraczem wewnętrznym, w ten sposób zabezpiecza przed wypadnięciem hemoroidów.

Wskazania: w przypadku krwawienia hemoroidów pierwszego stopnia.

Przeciwwskazania w przypadku pacjentów chorych na: cukrzyca, marskość wątroby, niewydolność nerek, pacjenci z obniżoną odpornością lub zarażeni wirusem AIDS.

Powikłania: bóle po zastosowaniu (zazwyczaj źle wykonana technika), reakcje alergiczne na substancje stwardniające, krwawienie, krew w moczu, ropnie (podśluzówkowe, prostatyczne i zaotrzewnowe), posocznica, zakrzepica hemoroidalna zewnętrzna i fluksydalna. Za główne powikłania uznano zakrzepicę mezenteryczną, ropnie wątroby i martwicze zapalenie krocza.

3. Ligatury sprężyste (Metoda Barrona)

Ta metoda została zaproponowana przez Dr. Blaisdell (1958) i rozpowszechniona przez Dr. Barrona (1963). Opiera się na poprawnym ułożeniu poduszek krwotocznych, kiedy dochodzi do krwawienia opadłego splotu hemoroidalnego , w momencie kiedy opada, do czego zazwyczaj dochodzi między siódmym a dziesiątym dniem, powstaje blizna otoczona małym obszarem stanu zapalnego, który po zagojeniu mocno przytwierdza podśluzówkę do obwodu mięśniowego kanału odbytnicy.

Ligatury sprężyste (Metoda Barrona)
Ligatury sprężyste (Metoda Barrona)

Wskazania w przypadku: choroby hemoroidalnej II i III stopnia z niewielką ilością hemoroidów zewnętrznych oraz u pacjentów, którzy odmawiają zabiegu chirurgicznego.

Przeciwwskazania w leczeniu: u pacjentów z dużym zagęszczeniem fałdów przy odbycie lub brodawkami przerostowymi, również, gdy objawy choroby wynikają z obecności hemoroidów zewnętrznych lub przerostowego zapalenia brodawek co powoduje bóle. W przypadku małych brodawek przerostowych ligatury, należy umieścić z dala od brodawek ze względu na ich unerwienie, gdyż powodowałoby to ból.

Ta metoda leczenia jest przeciwwskazana w przypadku wystąpienia zapalenia jelit, procesów immunodepresyjnych i procesów zakaźnych okołoporodowych.

Sprzęt chirurgiczny: Cały sprzęt opracowany przez dr Barrona, uległ zmianom i modyfikacjom.

Technika operacyjna: Na początku , przygotowuje się miejsce do operacji. Położenie pacjenta zależy od chirurga; wykonuje się badanie odbytnicy i wstawia się koloskop w celu zidentyfikowania splotu hemoroidalnego, który ma być ligowany; obszar jest czyszczony jodopowidonem, a pakiet krwotoczny (lub nałożona nadmiarowa błona śluzowa) jest przeciągany za pomocą klamry Allis przez cylinder urządzenia nawigacyjnego. Ligatura musi spaść, co najmniej 5 do 10 mm powyżej linii przegrzebka, ponieważ jeśli zostanie zastosowana bardzo blisko linii przegrzebka, pacjent będzie odczuwał silny ból. Opcjonalnie do tkanki ligatowanej można wstrzyknąć środek stwardniający, który wywołuje podwójny efekt: powoduje pęcznienie tkanki, zapobiega ślizganiu się ligatury, a jednocześnie powoduje ściskanie i stwardnienie tkanki naczyniowej, dlatego też przy upadku tkanki martwiczej zapobiega się powstawaniu krwotoków hemoroidalnych.

Niektórzy chirurdzy zalecają jedną lub dwie ligatury na raz, powtarzając zabieg do momentu zaniku objawów. Jedną z głównych zalet tej metody jest to, że pacjent może wybrać moment w ustalonych odstępach czasu do wykonania kolejnego zabiegu ligatury.

Wskazówki po zastosowaniu metody: Należy zachować optymalne warunki higieniczno-dietetyczne , ważna jest obserwacja pacjenta w ciągu pierwszych 72 godzin, zapobiegając w ten sposób powstawaniu małego krwawienia – należy to sprawdzić , między siódmym a dziesiątym dniem po zabiegu.

Poważny ból (około trzeciego dnia) powinien być ostrzeżeniem przed ewentualnymi komplikacjami.

Powikłania: ból, nawrót choroby, zakrzepica krwotoku zewnętrznego, ropień krocza i martwicze zapalenie powięzi krocza.

Najpoważniejszym powikłaniem po zabiegu jest posocznica krocza. Jest to w zasadzie najważniejsze powikłanie i charakteryzuje się bólem triady, gorączką i wstrzymaniem moczu.

Ważne jest wczesne rozpoznanie powikłań i agresywne leczenie specyficznymi antybiotykami, a następnie drenaż pasma.

Podsumowując, powikłania septyczne spowodowane zastosowaniem metody ligatury sprężystej wiążą się z rzadkim, ale realnym ryzykiem znacznej zachorowalności i mogą prowadzić do śmierci.

Lekarze, u których pacjentów wystąpiły te powikłania sugerują, że nie należy umieszczać wielu ligatur w jednej sesji . Natomiast pacjent, który miał wiązany splot hemoroidalny i skarży się na dyskomfort, ból i gorączkę, powinien być natychmiast zbadany aby wykluczyć możliwość powstania posocznicy krocza.

¿Ile zabiegom powinien poddać się pacjent?

Jeśli w celu zwalczania objawów konieczne są więcej niż cztery sesje, należy przerwać procedurę i wykonać krwotokiktomię.

4. Krioterapia

krioterapia-hemoroidyTechnika ta polega nie na usuwaniu chorych tkanek hemoroidalnych, ale na próbie ich niszczenia za pomocą mrożenia .

Powikłania: Zaobserwowano sporo powikłań, dlatego nie zaleca się stosowania tej metody, z pewnymi wyjątkami, których nie będziemy szczegółowo opisywać.

Początkowy entuzjazm dla krioterapii, jako jedynego leczenia hemoroidów, szybko ustąpił miejsca innym alternatywnym zabiegom leczenia tej choroby. Metoda leczenia bez bólu, znieczulenia, zalecana przez osoby, które początkowo stosowały tę metodę okazała się błędna. Powikłania są czasami częstsze i poważniejsze niż w chirurgii konwencjonalnej; z drugiej strony gojenie ran jest powolne i może trwać do ośmiu tygodni.

Anestezja jest niezbędna, natomiast szacując koszty i korzyści dla pacjenta pomiędzy fotokoagulacją w podczerwieni, ligaturami sprężystymi i krioterapią, ta ostatnia jest najdroższa.

5. Fotokoagulacja w podczerwieni

Urządzenie na podczerwień opracowane przez dr Nath do koagulacji splotów hemoroidalnych zostało upowszechnione w Europie przez dr Neigera.

Fotokoagulacja w podczerwieniFotokagulacja w podczerwieni polega na utrwalaniu błony śluzowej i podśluzów z powodu powstania blizn powstających w okolicy koagulacji, co zapobiega powstaniu krwotok.

Wskazówki: Jest to procedura do zastosowania w przypadku krwawiących żylaków odbytu I stopnia.

Przeciwwskazania: Są takie same jak w przypadku innych alternatywnych metod leczenia.

Technika leczenia : Zastosowanie tej metody, nie wymaga znieczulenia, może być wykonywana ambulatoryjnie i jest niedroga; aplikacja wykonywana jest między 10 a 15 mm nad linią pektynową, unikając zbliżania się do niej, ponieważ powoduje silny ból u pacjenta; w każdym opakowaniu stosuje się zazwyczaj od 5 do 7 strzałów, trzy lub cztery u podstawy i dwa lub trzy na tkance krwotoku.

Pacjent odczuwa bolesne uczucie po wyzwoleniu fotokoagulatora. Fotokoagulacja jest skuteczniejsza przy kontroli krwotoku, natomiast metoda – ligatura elastyczna jest skuteczniejsza w przypadku wypadnięcia hemoroidów , dlatego też fotokoagulacja jest korzystniejsza w przypadku krwawienia z niewielkim wypadnięciem hemoroidu wewnętrznego.

Powikłania: ból spowodowany fotokoagulacją w pobliżu linii pektyny, krwawieniem i zakrzepicą krwotoku zewnętrznego.

6. Inne procedury

Fotokoagulacja bipolarna (Bicaps), Koagulacja monopolistyczna (Ultroid) i Chirurgia laserowa to metoda mało stosowana w leczeniu choroby hemoroidalnej z powodu niezadowalających wyników lub wysokich kosztów leczenia.

C. Leczenie chirurgiczne

Leczenie chirurgiczne hemoroidów pochodzi z czasów Hipokratesa, około 400 r. p. n. e. Od tego czasu stosowane metody leczenia chirurgicznego to przede wszystkim: ligatura, wycięcie i kauteryzacja.

Leczenie chirurgiczneW naszej epoce pierwsze zabiegi chirurgiczne w chorobie hemoroidalnej rozpoczyna dr Fredericka Salmon; ten chirurg i jego następcy stosowali w latach 1835-1937 technikę hemoroidektomii, która dziś należy do zabiegów najbardziej rozpowszechnionych na świecie.

Od czasu powszechnego stosowania diety bogatej w błonnik pokarmowy, która wpływa na wydzielanie miękkich stolców oraz od czasu pojawienia się alternatywnych metod leczenia hemoroidów, niebezpieczeństwo powstania choroby hemoroidalnej zmniejszyło się znacznie, wahając się od 5% do 20% według różnych statystyk.

Celem leczenia chirurgicznego jest usunięcie chorej tkanki hemoroidalnej, przywrócenie anatomii i fizjologii kanału odbytnicy, spowodowanie minimalnego i szybkiego gojenia się ran, uniknięcie zmian w prawidłowej funkcji zwieracza, uzyskanie odpowiedniej wielkości i sprężystości otworu odbytnicy, zmniejszenie bólu pooperacyjnego lub złagodzenie i zminimalizowanie powikłań pooperacyjnych, zagwarantowanie minimalnej opieki szpitalnej.

Wskazówki

  1. Choroba hemoroidalna III lub IV stopnia z wieloma hemoroidami zewnętrznymi, w których anatomia anorektalna jest poważnie i nieodwracalnie zagrożona i w których wyjście na zewnątrz hemoroidów powoduje krwotok przez odbyt i silny ból.
  2. Przepływ krwotoczny
  3. Brak leczenia medycznego lub procedur alternatywnych
  4. Pacjenci z objawową chorobą hemoroidalną związaną z innymi łagodnymi chorobami anorektalnymi wymagającymi zabiegu operacyjnego (fistułki, pęknięcia, brodawki przerostowe, zwężenie itp.).

1. Wybór operacji

Należy pamiętać, że dobre wyniki można uzyskać przy zastosowaniu wielu różnych metod hemoroidektomii, natomiast chirurg wybierze technikę zabiegu chirurgicznego niewątpliwie pod wpływem osobistych doświadczeń operacyjnych.

Zaleca się rozpoczęcie planowania zabiegu chirurgicznego po diagnozie choroby, dlatego wskazane jest zbadanie pacjenta w tej samej pozycji, w której będzie on operowany; po znieczuleniu pacjenta podejmuje się ostateczną decyzję o sposobie prowadzenia zabiegu chirurgicznego; nie wszyscy pacjenci cierpią na chorobę hemoroidalną tego samego stopnia , a chirurg powinien być przygotowany do resekcji wszystkich hemoroidów.

Każdy pacjent jest inny i w wielu przypadkach chirurg będzie w stanie dostosować swoją technikę chirurgiczną do większości z pacjentów , ale szczególnie w przypadku patologii z nią związanej, powinien znać różne procedury leczenia wszystkich patologii pacjenta.

2. Przygotowanie do operacji

Przed operacją należy wykonać: dokładne badanie kliniczne i proktologiczne. Następnie ważne jest odpowiednie przygotowanie psychofizyczne, minimalna hospitalizacja przedoperacyjna (2-4 godziny), post przez 8 godzin i lekką sedację przedoperacyjną, jeśli to konieczne.

Na sześć godzin przed operacją wykonywana jest lewatywa; stosowanie leku przeczyszczającego lub oczyszczającego nie jest wskazane w okresie przedoperacyjnym, ponieważ wywołuje ono działanie niepożądane.

3. Prewencyjna antybiotykoterapia

Hemoroidektomii nie należy uznawać jako lekki zabieg małoobszarowy i dlatego należy przestrzegać sztywnych przepisów przed i pooperacyjnych.

Uważamy, że należy przestrzegać zaleceń Amerykańskiego Stowarzyszenia (ASCRS) dotyczących antybiotykoterapii. Dodatkowo , powinno się przeprowadzić wywiad z pacjentem aby wiedzieć czy ma protezy lub zastawki sercowe, oraz czy cierpiał wcześniej na zapalenie wsierdzia .

Profilaktyczne stosowanie antybiotyków u pacjentów z protezami piersi, naczyniowymi, ortopedycznymi, z rozrusznikami serca, soczewkami wewnątrzgałkowymi i syntetycznymi oczkami nie pozwala na sformułowanie konkretnych zaleceń, zwłaszcza gdy pacjent ma również obniżoną odporność.

ZAPOBIEGANIE WSTRZYMYWANIA MOCZU
W fazie przedoperacyjnej lub podczas zastosowania znieczulenia należy podawać pacjentowi minimalne płyny doustne lub dożylne; wykazano, że takie ograniczone podawanie płynów jest ważnym czynnikiem w zapobieganiu retencji moczu pooperacyjnego.

PREPARAT SKÓRNY
Zależy od upodobań chirurga, niezależnie od tego, czy należy ogolić operowane okolice, czy nie, ważna jest optymalna higiena przed operacją.

ANESTEZJA
Można stosować znieczulenie miejscowe, ogonowe, okołoustrojowe lub ogólne.

POŁOZENIE PACJENTA
Położenie zależy od stosowanej techniki i preferencji chirurga.

4. Technika chirurgiczna

Ogólnie stwierdza się, że w przypadku wielu metod leczenia tej samej choroby, żadna z nich nie jest zadowalająca we wszystkich przypadkach. Jeśli przyjrzymy się dużej liczbie technik zaproponowanych do chirurgicznego leczenia zaawansowanej choroby krwawiących hemoroidów, doszlibyśmy do wniosku, że żadna z nich nie jest optymalna w 100% przypadków.

Sukces techniki operacyjnej opiera się na skrupulatnej technice chirurgicznej, nie wykonując zbędnej trakcji lub ściskania, unikając nadmiernej dylatacji, w stosunku do zdrowej błony śluzowej, zachowując odpowiednie mosty śluzówkowe, wiążącej wąskie szypułki powyżej linii pektynowej, ostrożnej hemostazie, najlepiej z elektroblastyczną łopatką i pozostawiającej minimalną powierzchnię lub żywy miąższ.

Leczenie chirurgiczne krwotoku może być wykonywane za pomocą wielu technik, opartych na wspólnej zasadzie zwanej usuwaniem i późniejszą ligacją. Sposób postępowania ze skórą okołowierzchołkową (około odbytu) określa jej różnice. Istnieje zgodnie stwierdzenie, że wynik nie zależy tak bardzo od rodzaju operacji, jak od prawidłowego jej wykonania. Wraz z wprowadzeniem zespolenia mechanicznego, rozpowszechnionego przez dr Longo, otwierają się nowe perspektywy w leczeniu choroby krwotoku.

Techniki te dzielimy na cztery główne grupy:

a) Technika otwarta

Technika otwartaW przypadku choroby hemoroidalnej otwartej tkanka krwotoku jest cięta lub dzielona w taki sam sposób jak w przypadku procedury zamkniętej, ale tu nacięcie pozostaje otwarte. Chirurdzy mogą zdecydować się na hemoroidoktomię otwartą, gdy położenie lub wielkość choroby utrudnia zamknięcie rany lub prawdopodobieństwo zakażenia pooperacyjnego jest bardzo wysokie, co wymaga większej higieny u pacjenta.

W ramach otwartych technik istnieją następujące metody:

  1. Metoda Milligana i Morgan’s wraz z jej wariantami: rozbiór, ligacja i wycięcie głównych wiązek hemoroidalnych w osobne grupy.
b) Technika zamknięta

Polega ona na usunięciu hemoroidów za pomocą ostrego instrumentu, takiego jak skalpel, nożyczki, elektrokauteria, a nawet laser, po którym następuje całkowite zamknięcie rany z chłonnym szwem.

  1. Metoda Parks´a: polega na rozszczepianiu i szyciu podśluzówek, co jest trudniejsze technicznie.
  2. Metoda Fergusona: hemoroidektomia zamknięta z natychmiastowym szwem. (Rys. 8).
  3. Procedura amputacji Whitehead´a: wolniejsza w wykonaniu, nie bez dyskomfortu, powikłania pooperacyjne i dłuższy okres rekonwalescencji.
c) Procedura plastikowa, z użyciem autografów lub bez nich

Stosowana głównie w chorobie hemoroidalnej IV stopnia, która anatomicznie wiąże się z całym obwodem kanału odbytu i zniekształca go.

  1. Krwotok tylnej rodnikowej hemoroidomii. Metoda Laurence’ a.
  2. Autograft w rekonstrukcji post-hemoroidektomii.
  3. Metody kombinowane: Bosisian.
d) Technika półzamknięta: Reis Nieto
e) Anastomosiza mechaniczna: Procedura Longo

 

6.Powikłania choroby hemoroidalnej: płyn krwotoczny

Najboleśniejszym powikłaniem choroby jest zapalenie zakrzepowo-glebowe hemoroidów wewnętrznych i zewnętrznych, które może obejmować cały obwód odbytu lub jego część; może również dotyczyć jednego lub więcej opakowań. Jest ona również określana jako ostra choroba hemoroidalna, zakrzepowe wypadnięcie krwotoku, wypadnięcie w stopniu IV z uduszeniem lub ostrym uduszeniem hemoroidów.

W tym powikłaniu koagulacja jest wewnątrznaczyniowa i zwiazana jest zakrzepicą odbytu. Zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne, spowodowane napięciem przy defekacji, sprzyja powstaniu zakrzepicy. Biegunka i zapalenie jelita grubego powodują mikroraumatyzm błony śluzowej, prawie zawsze obrzękliwy i zatorowy u pacjentów z hemoroidami, przy czym powstawaniu mikro-zakażeń obwodowym i endoflebowym zapaleniem błony śluzowej sprzyjają również zakrzepicy.

U kobiet z żylakami odbytu w ciąży może to spowodować kryzys z powodu długotrwałego wzrostu ciśnienia wewnątrzbrzusznego, które powoduje opóźnienie żylne w splocie krwotocznym z modyfikacją żylnych ścian, idealne warunki do powstawania zakrzepicy. Podawanie czopków może sprzyjać inicjacji ostrego kryzysu fluksjonowego krwotoku; w tym powikłaniu choroby są związane z zakrzepicą, obrzękiem, zapaleniem płuc , z obwodowym zapaleniem mózgu, wypadnięciem i w końcu z martwicą błony śluzowej.

Mężczyźni cierpią częściej na to schorzenie, 3 do 1 w stosunku do płci żeńskiej.

A. Objawy powikłania choroby hemoroidalnej

Pacjent cierpi na bolesny obrzęk odbytu. Ból pojawia się nagle, nieprzerwanie, intensywnie, odnosi się do okolicy odbytu i napromieniowuje krocze; powstają skurcze z powodu odruchu podrażniającego, który powoduje obecność obrzęku krwotoku w kanale odbytu. Badanie odbytu wykazuje bardzo duży obrzęk skórny w rejonie odbytu i okolicy okołonerkowej, gdzie trzy podstawowe opakowania, czyli hemoroidy wewnętrzne są zazwyczaj rozpoznawane w otoczeniu wirnika obrzękowego, którego gładka powierzchnia pokryta jest różową i błyszczącą skórą odpowiadającą zewnętrznemu splotowi krwotocznemu.

Wewnętrzna strona opuchlizny pokryta jest śluzem, który różni się od wypadania błony śluzowej hemoroidów trzeciego stopnia w tym sensie, że jest jędrna i bardzo wrażliwa z powodu zakrzepowych żył podskórnych. Badanie proktologiczne jest trudne ze względu na ból, jakiego doświadcza pacjent, ale jeśli jest dobrze tolerowany przez pacjenta, proces ten zostanie potwierdzony i zidentyfikowane zostaną uszkodzone pakiety hemoroidalne. Zaleca się więc wykonanie badania proktologicznego, gdy pacjent jest znieczulany do zabiegu chirurgicznego.

B. Ewolucja stanu zdrowotnego pacjenta

Po kilku dniach zmniejsza się obrzęk, zanikają hemoroidy i wydzielanie, które istnieje w tych przypadkach.

Kiedy ewolucja jest niekorzystna, proces przechodzi do prawdziwej martwicy i owrzodzenia jednego lub kilku wiązek hemoroidalnych.

C. Zapalenie Piliflebitis

Kolejnym poważnym, ale znacznie rzadszym powikłaniem jest zapalenie piliflebitis i powstawanie ciężkich ropni wewnątrzwątrobowych, dlatego bardzo ważne jest wczesne leczenie chirurgiczne fluksji krwotoku.

D. Zapobieganie lub profilaktyka: Jak zapobiegać hemoroidom ?

Ostremu kryzysowi hemoroidalnemu można zapobiec poprzez przestrzeganie opisanych już środków higieniczno-dietetycznych; w ten sposób pacjenci cierpiący na żylaki odbytu zmniejszają dyskomfort i są mniej narażeni na powikłania.

E. Leczenie

Istnieją dwie tendencje w leczeniu fluksjonu krwotoku, jedna zachowawcza, która poprzez różne zabiegi medyczne leczy obrzęk i ból aż do momentu uzyskania rozwiązania tego procesu, a druga chirurgiczna, która we wczesnej formie wygasa z powodu zakrzepłych i opadających hemoroidów.

Inne przeciwskazania przed zabiegiem chirurgicznym z powodu niebezpieczeństwa tworzenia się zatoru, ropni wątroby lub uogólnionej posocznicy w wyniku możliwego pooperacyjnego zwężenia analnego z powodu trudności w ocenie ilości tkanek przeznaczonych do resekcji.

W ten sposób powstały różne zabiegi medyczne mające na celu leczenie procesu zapalnego kortykosteroidami, lekami przeciwzapalnymi typu: Indometacyna, Diklofenak Sodium, miejscowa hialuronidaza lub maści z Diosminem i ksylokainą.

W momencie kiedy pacjent poinformuje o wcześniejszym ustąpieniu bólu i zakończonym gojeniu w ciągu trzech tygodni, nie obserwując poważnych powikłań, doradza wczesną hemoroidektomię w większości przypadków, z wyjątkiem przeciwwskazań do zabiegu z przyczyn ogólnych lub odmowy poddania się interwencji.

F. Technika chirurgiczna

Zależy od upodobań każdego chirurga; stosuje się technikę Milligana i Morgana lub Fergusona, pozostawiając szerokie mosty śluzówki z czyszczeniem rozszerzonych żył gdy flukson jest obwodowy. Leczenie pooperacyjne i powikłania nie różnią się od konwencjonalnej hemoroidektomii, dlatego uważamy wczesne leczenie chirurgiczne jako decyzję pacjenta.

7. Hemoroidy zewnętrzne

W obszarze kanału odbytnicy, pokrytym zmodyfikowaną skórą i poniżej linii grzebieniastej, zewnętrzna choroba krwotoku może przejawiać się jako rozszerzone żyły pod skórą lub jako powikłania, takie jak zakrzepica krwotoku, zakrzepica okryta krwiakiem perianalicznym, krwiak rozlany i wyrostki okołowierzchniowe skóry lub analogowe.

A. Zakrzepica hemoroidalna

Jest to najczęstsze powikłanie, powstanie skrzepu w obrębie światła żylnego w jednym lub kilku pakietach zewnętrznego splotu hemoroidalnego. Występuje u osób z historią częstych epizodów zapalnych w zewnętrznych pakietach i przewlekłych zaparć, które są wyznacznikiem choroby podstawowej.

Zakrzepica może spowodować wchłonięcie i zniknięcie, niepełne wchłonięcie i inwazję tkanki łącznej, w wyniku czego powstaje plicoma, albo do pęknięcia żyły z wtórnym uformowaniem się krwiaka okołoustego, który z kolei może samoistnie się owrzodzić i ewakuować; plicoma zazwyczaj pozostaje. Rzadko dochodzi do ropnia okołowierzchołkowego.

Leczenie medyczne: z wyboru po pierwszych 72 godzinach, składa się z ciepłych, przeciwzapalnych i przeciwwrzodowych kąpieli , nasiadówek , diety aby utrzymać miękki stolec .

Leczenie chirurgiczne: należy usunąć krwotoki, a nie przeciąć. W znieczuleniu miejscowym zakrzepowe opakowanie żylne jest osuszane przy użyciu dostatecznego marginesu naskórka, aby umożliwić dobre odprowadzenie rany i zapobiec rozmnażaniu się; w przypadku wystąpienia więcej niż jednego zakrzepu okołoporodowego możliwe jest ich oddzielne usunięcie za pomocą promieniowanych nacięć.

B. Krwiak perianaliczkowy

Krwiak okołoustrojowy objawia się u młodych ludzi bez wcześniej wykrytej choroby hemoroidalnej; krwotok zewnętrzny rozpoczyna się w wyniku wysiłku defekcyjnego wykonanego przez pacjentów z zaparciem lub biegunką, który powoduje złamanie lub pęknięcie ściany zewnętrznej żyły splotu krwotocznego z niewielką ilością wypływającej krwi.

Po zbadaniu obserwuje się nagłe pojawienie się zaokrąglonego obrzęku na marginesie odbytu, dzięki któremu można zaobserwować niebieskawą barwę skrzepu, bolesne, większe napięcie w tkance komórkowej; ból stale się pogarsza wraz z defekacją i pozycją siedzącą.

Zwykle są to pacjenci młodzi. Czasami dochodzi do owrzodzenia skóry pokrywającej krwiak, powodując całkowitą lub częściową ewakuację skrzepu. Kiedy pacjent bardzo cierpi i jest niezdolny do wykonywania zwykłych czynności w ciągu pierwszych 72 godzin lub jeśli po tym czasie ból utrzymuje się z tym samym lub większym natężeniem niż pierwszy dzień, leczenie z wyboru jest zabiegiem chirurgicznym, który zostanie przeprowadzony w znieczuleniu miejscowym i nacięciem, usuwając skrzep z pokrywającą go skórą. Czasami wystarczy wykonać małe nacięcie o promieniu 0,5 do 1 cm nad skórą pokrywającą skrzep, które można wycisnąć za pomocą nacisku między kciukiem a palcem wskazującym. Preferujemy pierwszą formę leczenia chirurgicznego, pozostawiając ranę otwartą na samoistne wyleczenie.

C. Krwiak rozlany okołoustny

Jest to powikłanie, które zwykle pojawia się po zabiegu chirurgicznym w okolicach okołoporodowych lub częściej po miejscowo stosowanych zastrzykach znieczulających, w których prawdopodobnie doszło do uszkodzenia żyły obrzeża odbytu. W krwiakach rozproszonych, wtórnych do wstrzykiwań okołoporodowych, pojawia się czerwono-niebieski, miękki, lekko wrażliwy na nacisk i ledwie bolesne występy, które powoli rozszerzają się na przestrzeni kilku dni przybierając postać trapezu nad tkanką okołowierzchołkową.

Następnie obejmuje pełną gamę kolorów typowych dla krwiaków; pacjenci nie są dotknięci tym procesem, a w większości przypadków pozostaje on niezauważony i rzadko wymaga leczenia.

E. Zakrzepica krwotoku wewnętrznego

Leczenie zawsze rozpoczyna się medycznie, a jeśli proces jest bardzo bolesny, wówczas wykonywane jest usunięcie chirurgiczne. W przypadku wystąpienia związanych z tym patologii (bakterie brodawki nadwzrocznościowe, pikniki, szczeliny odbytu lub duże hemoroidy) należy wskazać odpowiednie leczenie.

8. Hemoroidy w ciąży

Ciąża i poród dziecka powodują zmiany anatomiczne i funkcjonalne w miednicy, kroczu , które mogą sprzyjać warunkom proktologicznym lub pogorszyć istniejące wcześniej guzki krwawnicze czyli hemoroidy.

W okresie ciąży obserwuje się podwyższony wskaźnik hormonów : estrogenów, progesteronu, jak i gonadotrofiin, kortykosteroidów, tyroksyny i zwiększonego metabolizmu białek, co prowadzi do zwiększenia elastyczności struktur krocza i miednicy odbytnicy, a także ekspansji i zwiększenia przepływu naczyń krwionośnych w tym regionie.

Krwotoki są najczęstszym schorzeniem anorektalnym w okresie ciąży i połogu. Pojawienie się lub nasilenie się hemoroidów w czasie ciąży jest spowodowane albo ze względu na dziedziczenie genetyczne , zaparciem (11% do 38%) wydłużeniem pozycji siedzącej, zastojem miednicy i macicą w ciąży, które powoduje stopniowy wzrost ciśnienia wewnątrzbrzusznego.

Kobiety w ciążyW czasie porodu wiele z tych czynników ulega nasileniu poprzez zwiększenie ciśnienia wewnątrz opakowań hemoroidalnych.

Choroba hemoroidalna w przypadku hemoroidów wewnętrznych powinna być leczona konserwatywnie, począwszy od leczenia medycznego. Ponieważ guzki krwawnicze często ulegają samoistnej poprawie po porodzie, ogólnym celem leczenia w okresie ciąży jest pomoc objawowa; do tego celu zastosowano leczenie różnymi kremami lub czopkami oraz doustne podawanie tabletek Hydroxyethyl-Rutoside w dawkach jednego grama dziennie przez cztery tygodnie.

Większość drobnych objawów hemoroidalnych można skutecznie leczyć domowymi sposobami ; jeżeli są one trwałe, pomimo leczenia zachowawczego, można zaproponować alternatywną procedurę w zależności od stopnia wiązek hemoroidalnych.

Skomplikowane hemoroidy zewnętrzne i wewnętrzne wymagają intensywniejszego leczenia.

Krwotoczna zakrzepica zewnętrzna, reprezentowana przez pojedyńczy zakrzep, jest najczęstszym powikłaniem w okresie ciąży. Po owrzodzeniu skóry z usuwaniem skrzepu, któremu towarzyszy krwotok, następuje ulga i gojenie. Leczenie może być stosowane zgodnie i według tych samych kryteriów, co u kobiet nieciężarnych.

W czasie ciąży, jeśli objawy nie ustępują i wystepuje krwotok, dochodzi do energicznego leczenia medycznego co nie ma negatywnego wpływu na zdrowie płodu w każdym kwartale ciąży, gdyż istnieje duże doświadczenie w leczeniu chirurgicznym hemoroidów w ciąży. Czas zabiegu operacyjnego powinien być starannie uzgodniony z położnikiem, najlepiej pomiędzy trzecim a ósmym miesiącem po tym, jak zarodek jest dobrze wszczepiony do macicy. Należy unikać chirurgii w dziewiątym miesiącu, chyba że jest to nagły przypadek, ponieważ nie ma wystarczającej ilości czasu na wyleczenie rany chirurgicznej do momentu porodu. W tych warunkach zaleca się, o ile to możliwe, wykonanie jej równolegle po porodzie, ponieważ nie ma przeciwwskazań z punktu widzenia położnictwa.

Przewidziane cersarskie cięcie w połączeniu z hemoroidektomią jest jak najbardziej korzystne, ponieważ ułatwia współdziałanie dwóch jednoczesnych zespołów.

9. Związek hemoroidów z innymi chorobami

W przypadku pacjentów z obniżoną odpornoścą: Należy stosować najmniej agresywne metody zwalczania objawów choroby hemoroidalnej; tutaj, jeśli jest to wskazane, przydatna będzie fotokoagulacja w podczerwieni. Ze względu na prawdopodobieństwo powikłań septycznych nie należy stosować opaski elastycznej.

Z pacjentami zakażonymi wirusem AIDS: Choroba krwotoczna występuje u 6% chorych zakażonych tym wirusem. Stan pacjenta nie powinien w razie potrzeby zmieniać wskazań chirurgicznych, jednak niezwykle trudno jest leczyć hemoroidy III i IV stopnia u pacjentów z zaawansowanym stanem choroby aids. Równoczesna biegunka zaostrza wypadanie hemoroidalne i jest istotnym źródłem zachorowalności. W badaniach przeprowadzonych u pacjentów z AIDS i pre-AIDS stwierdzono opóźnione gojenie ran w 88% przypadków i 16% powikłań, wskazując na potrzebę zidentyfikowania tych grup wysokiego ryzyka i zaproponowania algorytmu ich leczenia.

Z chorobami hematologicznymi: obecność objawów analnych w ostrej fazie ostrej białaczki lub chłoniaka nie jest rzadkością. W przypadku okołopochodnych zmian dermatologicznych: należy je wyleczyć wcześniej, ponieważ w takich okolicznościach może to prowadzić do ciężkich chorób posocznicowych okołoporodowych.

Z urazami rdzenia kręgowego w przewlekłej fazie: 66% pacjentów cierpiących na tę zmianę ma chorobę proctoroidową, w tych przypadkach leczenie za pomocą ligatur elastycznych jest bezpieczne i skuteczne.

Autentyczny zespół dysrefleksji (paroksysmalowe nadciśnienie tętnicze, bradykardia, bóle głowy, itp.) wywołany wypadnięciem hemoroidalnym opisano u pacjentów czterokrotnie chorych.

Z marskością wątroby i nadciśnieniem portalowym: hemoroidy i żylaki odbytnicy następujące po nadciśnieniu portalowym należy traktować jako osobne jednostki. Mniej częstym przypadkiem jest przypadek pacjenta z nadciśnieniem portalowym i żylakami odbytnicy; leczenie polega na szyciu, gdy potwierdzono, że krwawienie pochodzi z jednego z rozszerzonych żył podśluzówki. U chorego z marskością wątroby i krwawiącymi hemoroidami, leczenie początkowe powinno być zachowawcze, a w przypadku niepowodzenia wskazane zostanie leczenie alternatywne lub chirurgiczne w zależności od stopnia hemoroidów.

W przypadku choroby zapalenia jelit: U pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub chorobą Crohna zaostrzenie ich choroby krwotocznej jest rzadkie. W leczeniu chirurgicznym pacjentów dotkniętych tymi chorobami występuje niski wskaźnik powikłań. Inni specjaliści doradzają wykonywanie minimalnych i niezbędnych zabiegów chirurgicznych w celu poprawy objawów przewlekłego zapalenia jelita cienkiego związanego z chorobą hemoroidalną; próby radykalnego leczenia chirurgicznego na nich skutkowałyby urazami o słabym lub opóźnionym gojeniem powodującymi większy dyskomfort niż przed zabiegiem.

2 thoughts on “Masz hemoroidy? Wszystko co musisz wiedzieć o żylakach odbytu i ich leczeniu

  1. Jak mi się zaostrzają objawy choroby, to codziennie stosuję czopki Eva qu aby się łatwiej wypróżnić. Działają szybko i najważniejsze, że można je stosować przy hemoroidach.

    Reply
  2. ciążka przypadłość i mało przyjemna. ja już przestałam się podcierać przez to bo jak pękały to mnie piekło, ktoś powiedział żebym sobie deskę myjącą kupiła i się zimną wodą podmywała poszłam za radą i mam deskę uspa w łazience nie powiem ulga jest.

    Reply

Post Comment