Masz hemoroidy? Wszystko co musisz wiedzieć o żylakach odbytu i ich leczeniu

hemoroidy-2.png
21/Lip/2018

Jeśli Masz objawy lub zaczynasz mieć objawy hemoroidów, tutaj znajdziesz wszystkie potrzebne informacje na temat tej choroby i jej leczenia.

To choroba, która dotyczy większości z nas, ale na szczęście istnieją bardzo satysfakcjonujące i trwałe metody jej wyleczenia.

Natomiast, jeśli cierpisz na, do tej pory łagodne objawy hemoroidów, koniecznie zapoznaj się z naszym artykułem, gdyż znajdziesz w nim również domowe metody, aby zarówno złagodzić pierwsze objawy jak i środki, aby usunąć hemoroidy.

Co to są hemoroidy?

Hemoroidy definiuje się jako ”poszerzone naczynia – żyły splotu hemoroidalnego”.
Hemoroidy czy guzki krwawnicze, które w zdrowej postaci zachowują się jak poduszeczki złożone z połączeń tętniczo-żylnych, a choroba hemoroidalna, to dwie różne rzeczy: hemoroidy są normalnymi elementami ciała ludzkiego to struktury naczyniowe położone w kanale odbytu i nie wymagają leczenia. Natomiast, choroba hemoroidalna wymaga leczenia w zależności od objawów, które wywołuje.

Hemoroidy odbytu – choroba ta zwana jest również “zespołem hemoroidalnym”, najczęściej występuje w średnim wieku życia chorego, rzadko poniżej dwudziestego roku życia i wzrasta w podziale wiekowym od trzydziestu do sześćdziesięciu lat; natomiast powyżej sześćdziesiątego roku życia i w podeszłym wieku wskaźnik zachorowalności maleje.

hemoroidy jak wyglądają
Hemoroidy jak wyglądają

Prędzej czy później wszyscy ludzie odczuwają w różnym stopniu oznaki powstania hemoroidów, ponieważ system wspomagania śluzówki kanału odbytnicy pogarsza się wraz z wiekiem, ale mimo tego pogorszenia nie u wszystkich wystąpi choroba hemoroidalna. Obecnie istnieje stwierdzenie, poparte badaniami, że hemoroidy przeobrażają się ze swojej normalnej struktury anatomicznej w chorobę hemoroidalną.

Choroba hemoroidalna dotyczy, co najmniej jednego z trzech splotów hemoroidalnych lub tzw poduszeczek. Różne towarzyszące chorobie objawy wskazują w której ze struktur odbytu lub odbytnicy (splot krwotoczny, zespolenie tętniczo-żylne, aparat zwieracza, błona śluzowa, podśluzówki) występują zaburzenia.

1.Powody lub przyczyny powstania choroby hemoroidów

Istnieją trzy podstawowe przyczyny powstawania choroby hemoroidów.

  • Genetyka, czyli możemy je odziedziczyć.
  • Zaburzenia w pracy jelit: przyczyną choroby są zaparcia i biegunka.
  • Cykl płciowy kobiet: okres przedmenstruacyjny, ciąża, okres porodu i połogu, które mają wpływ na objawy kliniczne tej choroby.

W warstwie tkanki hemoroidalnej wykryto receptory estradiolu (hormon płciowy kobiety) podobnego do hormonów płciowych piersi, co tłumaczy objawy choroby hemoroidalnej w okresie ciąży oraz ich obecność podczas cykli menstruacyjnych. Ciąża odgrywa ważną rolę w przypadku wcześniej wykrytej choroby hemoroidalnej. Zapalenie objawia się zarówno za pomocą ostrych ataków, jak i w przewlekłym przebiegu choroby. Nadciśnienie tętnicze (wysokie ciśnienie w układzie żylnym) nie jest uznawane jako przyczyna lub źródło choroby, ponieważ częstość jego występowania jest podobna do częstości występowania ogólnie w populacji.

2.Rodzaje hemoroidów: hemoroidy wewnętrzne i hemoroidy zewnętrzne

hemoroidy zdjecia jak wygladaja

Hemoroidy wewnętrzne są naturalnymi strukturami organizmu i znajdują się w podśluzówce, zakotwiczone w błonie śluzowej kanału odbytnicy i zwieracza wewnętrznego odbytu za pomocą włókien łącznikowych i mięśniowych pochodzących z podłużnej warstwy odbytnicy. Hemoroidy są również zauważalne w złożonym systemie gładkich i prążkowanych włókien, które są przedłużeniem warstwy tkankowej odbytnicy, podnośnika odbytu i aponeurozy miednicy (błona utworzona z tkanki łącznej ścięgnistej, przymocowująca mięśnie do kości )w kanale odbytniczym.

Hemoroidy zewnętrzne to żyły pokryte fałdem anodermy czyli przejściową błoną śluzową , mniej elastyczne niż błona śluzowa, zazwyczaj nie ma między nimi tkanki mięśniowej ani tkanki kolagenowej, tak że żyły ulegają procesowi rozciągnięcia ; w podobny sposób rozkładają się hemoroidy wewnętrzne, które często mają tendencję do tworzenia obwodów w zaawansowanym okresie choroby.

Teorie na temat choroby hemoroidów:

Do okresu prac doktora WH Thomsona i doktora Haasa, dwóch lekarzy specjalistów w leczeniu hemoroidów, istniały dwie teorie wyjaśniające chorobę hemoroidalną:

  1. Teoria mechaniczna

    metoda wyjaśnia przemieszczenie się splotu krwotocznego wskutek postępującej degeneracji mięśni i tkanki fibroelastycznej – podporowej śluzówki błony śluzowej i podśluzówki kanału odbytu.

  2. Teoria hemodynamiczna

    metoda wyjaśnia zmiany strukturalne związane ze wzrostem ciśnienia wewnątrzbrzusznego. Podśluzówki odbytu mogą uzyskać duże różnice w wielkości, które przyczyniają się do okluzji lub zamknięcia kanału odbytu, powodując silne wstrzymanie kału. Według Thomsona i Haasa u młodych ludzi, włókna elastyczne i kolagenowe tkanki podtrzymują naczynia krwionośne splotu krwotocznego i są gęste, dobrze zorganizowane i równoległe do siebie dzięki mocnemu zakotwieniu błony śluzowej tzn hemoroidowi analnemu zwieracza i podłużnego mięśnia odbytu. Około 30 roku życia włókna zaczynają się dezorganizować, stają się bardziej luźne, powodując rozproszenie naczyń krwionośnych; u osób starszych, z powodu degeneracji układu podparcia włókien, włókna stają się luźne, a hemoroidy zwieracza wewnętrznego ulegają rozłączeniu, ślizgając się w dół.

To nieprawidłowe rozluźnienie tkanek prowadzi do utraty fiksacji żylaków odbytu przy wzroście presji wewnątrz-analnej (naprężenia podczas defekacji, ruchy jelit itp.)

Początkowo proces ten ma charakter przerywany, ale wraz z jego postępem wpływa na podskórne więzadło i więzadło Parksa, co powoduje wypchnięcie hemoroidów wewnętrznych. Doktor Thomson, określa to zjawisko, jako ” wypchnięcie poduszeczek analnych”. Może temu towarzyszyć powstanie wystającej i będącej wokół niej anodermy.

„Hemoroidy nie wymagają leczenia, chyba, że pojawia się choroba hemoroidalna”

Dokładnie jak pisze Muller-Lobeck:

“ Rozwiązaniem problemu nie jest pacjent bez hemoroidów, tylko pacjent bez objawów choroby hemoroidalnej”

Poduszki lub sploty są trzy, a ich położenie jest prawie zawsze takie samo, dwie po prawej stronie i jedna po lewej. W przypadku pacjenta znajdującego się w pozycji litotomii (czyli operacji chirurgicznej) mówimy o prawej i lewej poduszce lub przedniej i tylnej.

3. Klasyfikacja i nomenklatura

Hemoroidy można klasyfikować w zależności od ich umiejscowienia na zewnątrz, wewnątrz i mieszanie. Zgodnie z dotychczasową wiedzą anatomiczną, histologiczną i fizjopatologiczną w tym temacie, możemy sobie zadać następujące pytanie:

Czy hemoroidy wewnętrzne i zewnętrzne stanowią tę samą chorobę?

Innymi słowy, czy choroba hemoroidalna objawia się w ten sam sposób w hemoroidach wewnętrznych i zewnętrznych?

Wiemy, że zarówno hemoroidy wewnętrzne jak i zewnętrzne mają:

  1. Zróżnicowaną strukturę i kształt tkanek (anatomo-histologiczne)
  2. Różne mechanizmy, które powodują ich rozbudowę
  3. Różne objawy kliniczne
  4. Ich choroba powoduje zastosowanie różnych zabiegów podczas leczenia

Hemoroidy zewnętrzne: powstają w dolnym splocie, pokryte warstwowym nabłonkiem chodnikowym.

Hemoroidy wewnętrzne: umieszczone powyższej splotu, pogarszają się wraz z rozrywaniem się naczyń krwionośnych i przemieszczaniem elektrod w dół. Czynniki odziedziczone (starzenie się tkanki łącznej), zaparcia, zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne są ważnymi czynnikami, które decydują o oderwaniu się ich i wypadnięciu.

stopien-hemoroidy
Klasyfikacja hemoroidów

W zależności od stopnia ich wyjścia poza odbyt, żylaki odbytu klasyfikuje się następująco:

Stopień I: Wychodzą na zewnątrz kanału analnego. Rozpoznawane są one jedynie metodą anoskopii.

Stopień II: Wychodzą z otworu odbytu podczas defekacji; ponownie samoistnie wchodzą do odbytu.

Stopień III: Wychodzą z kanału odbytu, co wymaga ich redukcji.

Stopień IV: Wychodzą i pozostają trwale poza odbytem.

Hemoroidy mieszane: poszerzenie występuje zarówno w obu splotach krwotocznych, ze względu na ich połączenia, mogą przejawiać się specyficznymi oznakami choroby dla każdego pakietu krwotocznego lub łącznie w zależności od ich wielkości.

4. Diagnoza i objawy hemoroidów

W celu ustalenia prawidłowej diagnozy choroby hemoroidalnej i wskazania właściwego leczenia, należy przeprowadzić pełne badanie koloproktologiczne.

diagnoza-hemoroidy

Czym jest hemoroid i jakie są główne objawy hemoroidów :

  • Krwawiące hemoroidy: krew z odbytu, jako objaw powstania żylaków. Krwawienie z odbytu nie może być ignorowane.
  • Niedokrwistość: częstość występowania przewlekłej niedokrwistości przypisywanej hemoroidom wynosi 0,5/100000 osób/rok; po zabiegu, anemia czy niedokrwistość szybko znika i pacjent powraca do zdrowia . Brak szybkiego powrotu do zdrowia zmusza chirurga do poszukiwania innych przyczyn niedokrwistości natomiast u pacjentów po zabiegu , hemoglobina będzie sprawdzona wielokrotnie, aby potwierdzić jej poprawę.
  • Wypadnięcie hemoroidów: Innym częstym objawem jest wyjście hemoroidów poprzez otwornicę odbytu.
  • Ból: W chorobie hemoroidalnej rzadko występuje, gdy nie jest ona skomplikowana; jeśli występuje, należy wziąć pod uwagę powikłania (np. zakrzepica) lub związane z nimi choroby (tkanki), u pacjentów z hemoroidami trzeciego i czwartego stopnia mogą wystąpić ataki bólu spowodowane skurczem mięśni zwieracza spowodowanym wypadnięciem hemoroidów.
  • Łuszczyca jelitowa: Objawia się u pacjenta z hemoroidami trzeciego i czwartego stopnia tylko wtedy, gdy wydzielina śluzowa nawilża skórę okołowierzchołkową powodując zapalenie skóry, stanowi około 7% pprzypadków.
  • Bolesne spuchnięcie: jest wyrazem skomplikowanych hemoroidów, wypadnięciem hemoroidów o twardej konsystencji (wypadnięcie przeciwnie – miękkie); boli spontanicznie i z uciskiem.
  • Zaparcie: nie jest objawem hemoroidów, ale w przypadku zakrzepicy lub hemoroidów może być trudne i bolesne. Pacjenci unikają defekacji, a zaparcia dodatkowo potęgują ból pacjenta.
  • Badanie fizyczne: Badanie powinno być wykonywane systematycznie w pierwszej kolejności: oględziny, badanie odbytnicy, anoskopu, anoskopia i rektosigmoidoskopia. W wieku powyżej 50 lat należy wykonać pełne badanie jelita grubego, nawet jeśli oczywistą przyczyną krwawienia są hemoroidy. Należy koniecznie poddać się pełnemu badaniu proktologicznemu, diagnostyce różnicowej, ponieważ u 7% pacjentów z bezobjawowymi hemoroidami stwierdzono raka jelita grubego lub odbytnicy; to samo ostrzeżenie powinno być skierowane do pacjentów z nierozpoznaną, przewlekłą niedokrwistością i istniejącymi hemoroidami krwotocznymi . Należy koniecznie wykonać badanie i rozpoznać czy istnienie zagrożenie raka jelita grubego.

W wieku powyżej 50 lat należy wykonać pełne badanie jelita grubego, nawet jeśli oczywistą przyczyną krwawienia są hemoroidy.

  • Funkcja anorektalna: Pacjenci , którzy cierpią na bóle defekatoryjne i po defekacji, powinni dokonać badania i sprawdzić przyczynę bólu. Choroba hemoroidalna jest czasami związana z pęknięciem odbytu. Przed interwencją proktologiczną stan zwieracza odbytu powinien być zbadany za pomocą metody manometrii anorektalnej w celu kwalifikacji stanu pacjenta , który ma być poddany operacji i poinformowania go o niepożądanych konsekwencjach operacji lub leczenia.

5. Co na hemoroidy? Hemoroidy leczenie.

Leczenie hemoroidów powinno spełniać następujące wymagania: być proste w zastosowaniu i powinno wyeliminować wszystkie chore tkanki, powodować minimalny ból, pozostawić minimalne rany i blizny w kanale odbytu, musi zapewnić niską zachorowalność pooperacyjną i zagwarantować nie umieralność, przywrócić pacjentowi wczesną defekację, oraz szybki powrót do pracy. Powinno być dostępne finansowo i najlepiej powinno być wykonywane ambulatoryjnie czyli bez konieczności przebywania w danej placówce ponad 24 godziny.

Wskazania metody leczenia :

  • Stopień I. Asymptomatyczny: Profilaktyka żywieniowo-higieniczna.
  • Stopień II. Wykrwawianie: Fotokoagulacja w podczerwieni.
  • Stopień II. Krwawiące hemoroidy z ich wypadnięciem: Ligatury sprężyste.
  • Stopień III. Krwawiące hemoroidy z ich wypadnięciem i małymi hemoroidami zewnętrznymi: Ligatury sprężyste.
  • Stopnie III i IV. Przy wypadnięciu i dużych hemoroidachi zewnętrznych: chirurgia.

Leczenie medyczne powinno być zastosowane zawsze po pierwszym zabiegu, natomiast różne sposoby leczenia choroby hemoroidalnej, można podzielić na następujące kategorie:

A. Leczenie Medyczne – Tradycyjne

Leczenie powinno być zastosowane jako środek zapobiegawczy przy chorobie hemoroidalnej I i II stopnia z łagodnymi i sporadycznymi objawami, u pacjentów leczonych metodą alternatywną lub operowanych chirurgicznie.

Dieta bogata w błonnik
Dieta bogata w błonnik

Leczenia polega na następujących etapach:

  1. Należy uregulować tranzyt jelitowy; w przypadku zaparć należy stosować dietę bogatą w błonnik, (pokarm zawierający co najmniej 20-30 gramów błonnika) i dużą ilość płynów. Dodanie błonnika pokarmowego do diety zmniejsza ból i krwawienie.
  2. Unikać siedzącego trybu życia i posiłków pikantnych, kawy i alkoholu oraz unikać sytuacji stresujących.
  3. Unikać używania twardego papieru toaletowego. Stosować higienę intymną za pomocą mycia się mydłem i wodą, a następnie dokładnie osuszyć odbyt.
  4. Stosować ciepłe kąpiele w foteliku w celu rozluźnienia mięśni zwieracza. Sporadycznie jesli pacjent woli można stosować okłady z lodu.
  5. Leczenie lekami : stosowanie czopków, maści i podawanie doustne produktów, których składnikami są środki flebotoniczne (diodromina, flawonoidy, rutynowe, dobecylat wapnia itp.).

Dzięki tym prostym metodom – 80% przypadków choroby hemoroidalnej znajduje pozytywne rozwiązanie .

B. Leczenie alternatywne

Podstawowym celem leczenia alternatywnego choroby hemoroidalnej jest zmniejszenie nadmiaru tkanki krwotocznej i zapewnienie podparcia błony śluzowej, aby utrzymać ją w kanale odbytu, zapobiegając jej wypadnięciu na zewnątrz. Dobre wyniki leczenia, nie zależą od rodzaju leczenia, ale od odpowiedniego wyboru leczenia.

W związku z tym konieczne jest przeprowadzenie skrupulatnej oceny klinicznej choroby, w celu określenia lokalizacji, wielkości i stopnia wiązek hemoroidalnych, aby wykluczyć występowanie związanych z nią zmian (pęknięć, przetok, polipów, brodawek przerostowych itp.)

Wskazując na alternatywne leczenie, należy pamiętać, że wszyscy pacjenci powinni być leczeni nie agresywnymi ale łagodnymi sposobami w możliwie najszerszym zakresie metod; wyspecjalizowany chirurg powinien znać różne sposoby leczenia hemoroidów i dostosować je do okoliczności i potrzeb pacjentów.

Chirurgia jest bez wątpienia najbardziej agresywną metodą z pewnym wynikiem końcowym, ale jest także tą, która powoduje największy ból po operacji.

Lekarz proktolog powinien starannie wskazać różne metody leczenia, oferując pacjentom zabieg o większym komforcie pooperacyjnym , gwarantujący zawsze lepsze wyniki leczenia.

W niektórych przypadkach pacjenci pragną szybkiej ulgi w chorobie dlatego proszą o wszystkie lekarstwa na chorobę; w przypadkach kiedy pacjent pragnie całkowitego wyeliminowania choroby albo też zmiany chorobowe są bardzo zaawansowane (hemoroidy IV stopnia), najlepszą metodą będzie jednak zabieg chirurgiczny.

1. Rozszerzenie analitu (Lord)

Metoda ta charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem nietrzymania moczu po dylatacji, tak więc ASCRS (American Society of Colon Rectal Surgery) zniechęca do stosowania metody dylatacji odbytu w leczeniu choroby.

2. Skleroterapia

Skleroterapia-hemoroidy

Jest jednym z najstarszych sposobów leczenia, bezbolesne i wykonywane na zasadzie ambulatoryjnej polega na wstrzyknięciu drażniącej substancji do podśluzówki odbytu nad splotem hemoroidalnym co powoduje zwłóknienie tkanki, które kompresuje naczynia i wiąże błonę śluzową odbytnicy ze zwieraczem wewnętrznym, w ten sposób zabezpiecza przed wypadnięciem hemoroidów.

Wskazania: w przypadku krwawienia hemoroidów pierwszego stopnia.

Przeciwwskazania w przypadku pacjentów chorych na: cukrzyca, marskość wątroby, niewydolność nerek, pacjenci z obniżoną odpornością lub zarażeni wirusem AIDS.

Powikłania: bóle po zastosowaniu (zazwyczaj źle wykonana technika), reakcje alergiczne na substancje stwardniające, krwawienie, krew w moczu, ropnie (podśluzówkowe, prostatyczne i zaotrzewnowe), posocznica, zakrzepica hemoroidalna zewnętrzna i fluksydalna. Za główne powikłania uznano zakrzepicę mezenteryczną, ropnie wątroby i martwicze zapalenie krocza.

3. Ligatury sprężyste (Metoda Barrona)

Ta metoda została zaproponowana przez Dr. Blaisdell (1958) i rozpowszechniona przez Dr. Barrona (1963). Opiera się na poprawnym ułożeniu poduszek krwotocznych, kiedy dochodzi do krwawienia opadłego splotu hemoroidalnego , w momencie kiedy opada, do czego zazwyczaj dochodzi między siódmym a dziesiątym dniem, powstaje blizna otoczona małym obszarem stanu zapalnego, który po zagojeniu mocno przytwierdza podśluzówkę do obwodu mięśniowego kanału odbytnicy.

Ligatury sprężyste (Metoda Barrona)
Ligatury sprężyste (Metoda Barrona)

Wskazania w przypadku: choroby hemoroidalnej II i III stopnia z niewielką ilością hemoroidów zewnętrznych oraz u pacjentów, którzy odmawiają zabiegu chirurgicznego.

Przeciwwskazania w leczeniu: u pacjentów z dużym zagęszczeniem fałdów przy odbycie lub brodawkami przerostowymi, również, gdy objawy choroby wynikają z obecności hemoroidów zewnętrznych lub przerostowego zapalenia brodawek co powoduje bóle. W przypadku małych brodawek przerostowych ligatury, należy umieścić z dala od brodawek ze względu na ich unerwienie, gdyż powodowałoby to ból.

Ta metoda leczenia jest przeciwwskazana w przypadku wystąpienia zapalenia jelit, procesów immunodepresyjnych i procesów zakaźnych okołoporodowych.

Sprzęt chirurgiczny: Cały sprzęt opracowany przez dr Barrona, uległ zmianom i modyfikacjom.

Technika operacyjna: Na początku , przygotowuje się miejsce do operacji. Położenie pacjenta zależy od chirurga; wykonuje się badanie odbytnicy i wstawia się koloskop w celu zidentyfikowania splotu hemoroidalnego, który ma być ligowany; obszar jest czyszczony jodopowidonem, a pakiet krwotoczny (lub nałożona nadmiarowa błona śluzowa) jest przeciągany za pomocą klamry Allis przez cylinder urządzenia nawigacyjnego. Ligatura musi spaść, co najmniej 5 do 10 mm powyżej linii przegrzebka, ponieważ jeśli zostanie zastosowana bardzo blisko linii przegrzebka, pacjent będzie odczuwał silny ból. Opcjonalnie do tkanki ligatowanej można wstrzyknąć środek stwardniający, który wywołuje podwójny efekt: powoduje pęcznienie tkanki, zapobiega ślizganiu się ligatury, a jednocześnie powoduje ściskanie i stwardnienie tkanki naczyniowej, dlatego też przy upadku tkanki martwiczej zapobiega się powstawaniu krwotoków hemoroidalnych.

Niektórzy chirurdzy zalecają jedną lub dwie ligatury na raz, powtarzając zabieg do momentu zaniku objawów. Jedną z głównych zalet tej metody jest to, że pacjent może wybrać moment w ustalonych odstępach czasu do wykonania kolejnego zabiegu ligatury.

Wskazówki po zastosowaniu metody: Należy zachować optymalne warunki higieniczno-dietetyczne , ważna jest obserwacja pacjenta w ciągu pierwszych 72 godzin, zapobiegając w ten sposób powstawaniu małego krwawienia – należy to sprawdzić , między siódmym a dziesiątym dniem po zabiegu.

Poważny ból (około trzeciego dnia) powinien być ostrzeżeniem przed ewentualnymi komplikacjami.

Powikłania: ból, nawrót choroby, zakrzepica krwotoku zewnętrznego, ropień krocza i martwicze zapalenie powięzi krocza.

Najpoważniejszym powikłaniem po zabiegu jest posocznica krocza. Jest to w zasadzie najważniejsze powikłanie i charakteryzuje się bólem triady, gorączką i wstrzymaniem moczu.

Ważne jest wczesne rozpoznanie powikłań i agresywne leczenie specyficznymi antybiotykami, a następnie drenaż pasma.

Podsumowując, powikłania septyczne spowodowane zastosowaniem metody ligatury sprężystej wiążą się z rzadkim, ale realnym ryzykiem znacznej zachorowalności i mogą prowadzić do śmierci.

Lekarze, u których pacjentów wystąpiły te powikłania sugerują, że nie należy umieszczać wielu ligatur w jednej sesji . Natomiast pacjent, który miał wiązany splot hemoroidalny i skarży się na dyskomfort, ból i gorączkę, powinien być natychmiast zbadany aby wykluczyć możliwość powstania posocznicy krocza.

¿Ile zabiegom powinien poddać się pacjent?

Jeśli w celu zwalczania objawów konieczne są więcej niż cztery sesje, należy przerwać procedurę i wykonać krwotokiktomię.

4. Krioterapia

krioterapia-hemoroidyTechnika ta polega nie na usuwaniu chorych tkanek hemoroidalnych, ale na próbie ich niszczenia za pomocą mrożenia .

Powikłania: Zaobserwowano sporo powikłań, dlatego nie zaleca się stosowania tej metody, z pewnymi wyjątkami, których nie będziemy szczegółowo opisywać.

Początkowy entuzjazm dla krioterapii, jako jedynego leczenia hemoroidów, szybko ustąpił miejsca innym alternatywnym zabiegom leczenia tej choroby. Metoda leczenia bez bólu, znieczulenia, zalecana przez osoby, które początkowo stosowały tę metodę okazała się błędna. Powikłania są czasami częstsze i poważniejsze niż w chirurgii konwencjonalnej; z drugiej strony gojenie ran jest powolne i może trwać do ośmiu tygodni.

Anestezja jest niezbędna, natomiast szacując koszty i korzyści dla pacjenta pomiędzy fotokoagulacją w podczerwieni, ligaturami sprężystymi i krioterapią, ta ostatnia jest najdroższa.

5. Fotokoagulacja w podczerwieni

Urządzenie na podczerwień opracowane przez dr Nath do koagulacji splotów hemoroidalnych zostało upowszechnione w Europie przez dr Neigera.

Fotokoagulacja w podczerwieniFotokagulacja w podczerwieni polega na utrwalaniu błony śluzowej i podśluzów z powodu powstania blizn powstających w okolicy koagulacji, co zapobiega powstaniu krwotok.

Wskazówki: Jest to procedura do zastosowania w przypadku krwawiących żylaków odbytu I stopnia.

Przeciwwskazania: Są takie same jak w przypadku innych alternatywnych metod leczenia.

Technika leczenia : Zastosowanie tej metody, nie wymaga znieczulenia, może być wykonywana ambulatoryjnie i jest niedroga; aplikacja wykonywana jest między 10 a 15 mm nad linią pektynową, unikając zbliżania się do niej, ponieważ powoduje silny ból u pacjenta; w każdym opakowaniu stosuje się zazwyczaj od 5 do 7 strzałów, trzy lub cztery u podstawy i dwa lub trzy na tkance krwotoku.

Pacjent odczuwa bolesne uczucie po wyzwoleniu fotokoagulatora. Fotokoagulacja jest skuteczniejsza przy kontroli krwotoku, natomiast metoda – ligatura elastyczna jest skuteczniejsza w przypadku wypadnięcia hemoroidów , dlatego też fotokoagulacja jest korzystniejsza w przypadku krwawienia z niewielkim wypadnięciem hemoroidu wewnętrznego.

Powikłania: ból spowodowany fotokoagulacją w pobliżu linii pektyny, krwawieniem i zakrzepicą krwotoku zewnętrznego.

6. Inne procedury

Fotokoagulacja bipolarna (Bicaps), Koagulacja monopolistyczna (Ultroid) i Chirurgia laserowa to metoda mało stosowana w leczeniu choroby hemoroidalnej z powodu niezadowalających wyników lub wysokich kosztów leczenia.

C. Leczenie chirurgiczne

Leczenie chirurgiczne hemoroidów pochodzi z czasów Hipokratesa, około 400 r. p. n. e. Od tego czasu stosowane metody leczenia chirurgicznego to przede wszystkim: ligatura, wycięcie i kauteryzacja.

Leczenie chirurgiczneW naszej epoce pierwsze zabiegi chirurgiczne w chorobie hemoroidalnej rozpoczyna dr Fredericka Salmon; ten chirurg i jego następcy stosowali w latach 1835-1937 technikę hemoroidektomii, która dziś należy do zabiegów najbardziej rozpowszechnionych na świecie.

Od czasu powszechnego stosowania diety bogatej w błonnik pokarmowy, która wpływa na wydzielanie miękkich stolców oraz od czasu pojawienia się alternatywnych metod leczenia hemoroidów, niebezpieczeństwo powstania choroby hemoroidalnej zmniejszyło się znacznie, wahając się od 5% do 20% według różnych statystyk.

Celem leczenia chirurgicznego jest usunięcie chorej tkanki hemoroidalnej, przywrócenie anatomii i fizjologii kanału odbytnicy, spowodowanie minimalnego i szybkiego gojenia się ran, uniknięcie zmian w prawidłowej funkcji zwieracza, uzyskanie odpowiedniej wielkości i sprężystości otworu odbytnicy, zmniejszenie bólu pooperacyjnego lub złagodzenie i zminimalizowanie powikłań pooperacyjnych, zagwarantowanie minimalnej opieki szpitalnej.

Wskazówki

  1. Choroba hemoroidalna III lub IV stopnia z wieloma hemoroidami zewnętrznymi, w których anatomia anorektalna jest poważnie i nieodwracalnie zagrożona i w których wyjście na zewnątrz hemoroidów powoduje krwotok przez odbyt i silny ból.
  2. Przepływ krwotoczny
  3. Brak leczenia medycznego lub procedur alternatywnych
  4. Pacjenci z objawową chorobą hemoroidalną związaną z innymi łagodnymi chorobami anorektalnymi wymagającymi zabiegu operacyjnego (fistułki, pęknięcia, brodawki przerostowe, zwężenie itp.).

1. Wybór operacji

Należy pamiętać, że dobre wyniki można uzyskać przy zastosowaniu wielu różnych metod hemoroidektomii, natomiast chirurg wybierze technikę zabiegu chirurgicznego niewątpliwie pod wpływem osobistych doświadczeń operacyjnych.

Zaleca się rozpoczęcie planowania zabiegu chirurgicznego po diagnozie choroby, dlatego wskazane jest zbadanie pacjenta w tej samej pozycji, w której będzie on operowany; po znieczuleniu pacjenta podejmuje się ostateczną decyzję o sposobie prowadzenia zabiegu chirurgicznego; nie wszyscy pacjenci cierpią na chorobę hemoroidalną tego samego stopnia , a chirurg powinien być przygotowany do resekcji wszystkich hemoroidów.

Każdy pacjent jest inny i w wielu przypadkach chirurg będzie w stanie dostosować swoją technikę chirurgiczną do większości z pacjentów , ale szczególnie w przypadku patologii z nią związanej, powinien znać różne procedury leczenia wszystkich patologii pacjenta.

2. Przygotowanie do operacji

Przed operacją należy wykonać: dokładne badanie kliniczne i proktologiczne. Następnie ważne jest odpowiednie przygotowanie psychofizyczne, minimalna hospitalizacja przedoperacyjna (2-4 godziny), post przez 8 godzin i lekką sedację przedoperacyjną, jeśli to konieczne.

Na sześć godzin przed operacją wykonywana jest lewatywa; stosowanie leku przeczyszczającego lub oczyszczającego nie jest wskazane w okresie przedoperacyjnym, ponieważ wywołuje ono działanie niepożądane.

3. Prewencyjna antybiotykoterapia

Hemoroidektomii nie należy uznawać jako lekki zabieg małoobszarowy i dlatego należy przestrzegać sztywnych przepisów przed i pooperacyjnych.

Uważamy, że należy przestrzegać zaleceń Amerykańskiego Stowarzyszenia (ASCRS) dotyczących antybiotykoterapii. Dodatkowo , powinno się przeprowadzić wywiad z pacjentem aby wiedzieć czy ma protezy lub zastawki sercowe, oraz czy cierpiał wcześniej na zapalenie wsierdzia .

Profilaktyczne stosowanie antybiotyków u pacjentów z protezami piersi, naczyniowymi, ortopedycznymi, z rozrusznikami serca, soczewkami wewnątrzgałkowymi i syntetycznymi oczkami nie pozwala na sformułowanie konkretnych zaleceń, zwłaszcza gdy pacjent ma również obniżoną odporność.

ZAPOBIEGANIE WSTRZYMYWANIA MOCZU
W fazie przedoperacyjnej lub podczas zastosowania znieczulenia należy podawać pacjentowi minimalne płyny doustne lub dożylne; wykazano, że takie ograniczone podawanie płynów jest ważnym czynnikiem w zapobieganiu retencji moczu pooperacyjnego.

PREPARAT SKÓRNY
Zależy od upodobań chirurga, niezależnie od tego, czy należy ogolić operowane okolice, czy nie, ważna jest optymalna higiena przed operacją.

ANESTEZJA
Można stosować znieczulenie miejscowe, ogonowe, okołoustrojowe lub ogólne.

POŁOZENIE PACJENTA
Położenie zależy od stosowanej techniki i preferencji chirurga.

4. Technika chirurgiczna

Ogólnie stwierdza się, że w przypadku wielu metod leczenia tej samej choroby, żadna z nich nie jest zadowalająca we wszystkich przypadkach. Jeśli przyjrzymy się dużej liczbie technik zaproponowanych do chirurgicznego leczenia zaawansowanej choroby krwawiących hemoroidów, doszlibyśmy do wniosku, że żadna z nich nie jest optymalna w 100% przypadków.

Sukces techniki operacyjnej opiera się na skrupulatnej technice chirurgicznej, nie wykonując zbędnej trakcji lub ściskania, unikając nadmiernej dylatacji, w stosunku do zdrowej błony śluzowej, zachowując odpowiednie mosty śluzówkowe, wiążącej wąskie szypułki powyżej linii pektynowej, ostrożnej hemostazie, najlepiej z elektroblastyczną łopatką i pozostawiającej minimalną powierzchnię lub żywy miąższ.

Leczenie chirurgiczne krwotoku może być wykonywane za pomocą wielu technik, opartych na wspólnej zasadzie zwanej usuwaniem i późniejszą ligacją. Sposób postępowania ze skórą okołowierzchołkową (około odbytu) określa jej różnice. Istnieje zgodnie stwierdzenie, że wynik nie zależy tak bardzo od rodzaju operacji, jak od prawidłowego jej wykonania. Wraz z wprowadzeniem zespolenia mechanicznego, rozpowszechnionego przez dr Longo, otwierają się nowe perspektywy w leczeniu choroby krwotoku.

Techniki te dzielimy na cztery główne grupy:

a) Technika otwarta

Technika otwartaW przypadku choroby hemoroidalnej otwartej tkanka krwotoku jest cięta lub dzielona w taki sam sposób jak w przypadku procedury zamkniętej, ale tu nacięcie pozostaje otwarte. Chirurdzy mogą zdecydować się na hemoroidoktomię otwartą, gdy położenie lub wielkość choroby utrudnia zamknięcie rany lub prawdopodobieństwo zakażenia pooperacyjnego jest bardzo wysokie, co wymaga większej higieny u pacjenta.

W ramach otwartych technik istnieją następujące metody:

  1. Metoda Milligana i Morgan’s wraz z jej wariantami: rozbiór, ligacja i wycięcie głównych wiązek hemoroidalnych w osobne grupy.
b) Technika zamknięta

Polega ona na usunięciu hemoroidów za pomocą ostrego instrumentu, takiego jak skalpel, nożyczki, elektrokauteria, a nawet laser, po którym następuje całkowite zamknięcie rany z chłonnym szwem.

  1. Metoda Parks´a: polega na rozszczepianiu i szyciu podśluzówek, co jest trudniejsze technicznie.
  2. Metoda Fergusona: hemoroidektomia zamknięta z natychmiastowym szwem. (Rys. 8).
  3. Procedura amputacji Whitehead´a: wolniejsza w wykonaniu, nie bez dyskomfortu, powikłania pooperacyjne i dłuższy okres rekonwalescencji.
c) Procedura plastikowa, z użyciem autografów lub bez nich

Stosowana głównie w chorobie hemoroidalnej IV stopnia, która anatomicznie wiąże się z całym obwodem kanału odbytu i zniekształca go.

  1. Krwotok tylnej rodnikowej hemoroidomii. Metoda Laurence’ a.
  2. Autograft w rekonstrukcji post-hemoroidektomii.
  3. Metody kombinowane: Bosisian.
d) Technika półzamknięta: Reis Nieto
e) Anastomosiza mechaniczna: Procedura Longo

 

6.Powikłania choroby hemoroidalnej: płyn krwotoczny

Najboleśniejszym powikłaniem choroby jest zapalenie zakrzepowo-glebowe hemoroidów wewnętrznych i zewnętrznych, które może obejmować cały obwód odbytu lub jego część; może również dotyczyć jednego lub więcej opakowań. Jest ona również określana jako ostra choroba hemoroidalna, zakrzepowe wypadnięcie krwotoku, wypadnięcie w stopniu IV z uduszeniem lub ostrym uduszeniem hemoroidów.

W tym powikłaniu koagulacja jest wewnątrznaczyniowa i zwiazana jest zakrzepicą odbytu. Zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne, spowodowane napięciem przy defekacji, sprzyja powstaniu zakrzepicy. Biegunka i zapalenie jelita grubego powodują mikroraumatyzm błony śluzowej, prawie zawsze obrzękliwy i zatorowy u pacjentów z hemoroidami, przy czym powstawaniu mikro-zakażeń obwodowym i endoflebowym zapaleniem błony śluzowej sprzyjają również zakrzepicy.

U kobiet z żylakami odbytu w ciąży może to spowodować kryzys z powodu długotrwałego wzrostu ciśnienia wewnątrzbrzusznego, które powoduje opóźnienie żylne w splocie krwotocznym z modyfikacją żylnych ścian, idealne warunki do powstawania zakrzepicy. Podawanie czopków może sprzyjać inicjacji ostrego kryzysu fluksjonowego krwotoku; w tym powikłaniu choroby są związane z zakrzepicą, obrzękiem, zapaleniem płuc , z obwodowym zapaleniem mózgu, wypadnięciem i w końcu z martwicą błony śluzowej.

Mężczyźni cierpią częściej na to schorzenie, 3 do 1 w stosunku do płci żeńskiej.

A. Objawy powikłania choroby hemoroidalnej

Pacjent cierpi na bolesny obrzęk odbytu. Ból pojawia się nagle, nieprzerwanie, intensywnie, odnosi się do okolicy odbytu i napromieniowuje krocze; powstają skurcze z powodu odruchu podrażniającego, który powoduje obecność obrzęku krwotoku w kanale odbytu. Badanie odbytu wykazuje bardzo duży obrzęk skórny w rejonie odbytu i okolicy okołonerkowej, gdzie trzy podstawowe opakowania, czyli hemoroidy wewnętrzne są zazwyczaj rozpoznawane w otoczeniu wirnika obrzękowego, którego gładka powierzchnia pokryta jest różową i błyszczącą skórą odpowiadającą zewnętrznemu splotowi krwotocznemu.

Wewnętrzna strona opuchlizny pokryta jest śluzem, który różni się od wypadania błony śluzowej hemoroidów trzeciego stopnia w tym sensie, że jest jędrna i bardzo wrażliwa z powodu zakrzepowych żył podskórnych. Badanie proktologiczne jest trudne ze względu na ból, jakiego doświadcza pacjent, ale jeśli jest dobrze tolerowany przez pacjenta, proces ten zostanie potwierdzony i zidentyfikowane zostaną uszkodzone pakiety hemoroidalne. Zaleca się więc wykonanie badania proktologicznego, gdy pacjent jest znieczulany do zabiegu chirurgicznego.

B. Ewolucja stanu zdrowotnego pacjenta

Po kilku dniach zmniejsza się obrzęk, zanikają hemoroidy i wydzielanie, które istnieje w tych przypadkach.

Kiedy ewolucja jest niekorzystna, proces przechodzi do prawdziwej martwicy i owrzodzenia jednego lub kilku wiązek hemoroidalnych.

C. Zapalenie Piliflebitis

Kolejnym poważnym, ale znacznie rzadszym powikłaniem jest zapalenie piliflebitis i powstawanie ciężkich ropni wewnątrzwątrobowych, dlatego bardzo ważne jest wczesne leczenie chirurgiczne fluksji krwotoku.

D. Zapobieganie lub profilaktyka: Jak zapobiegać hemoroidom ?

Ostremu kryzysowi hemoroidalnemu można zapobiec poprzez przestrzeganie opisanych już środków higieniczno-dietetycznych; w ten sposób pacjenci cierpiący na żylaki odbytu zmniejszają dyskomfort i są mniej narażeni na powikłania.

E. Leczenie

Istnieją dwie tendencje w leczeniu fluksjonu krwotoku, jedna zachowawcza, która poprzez różne zabiegi medyczne leczy obrzęk i ból aż do momentu uzyskania rozwiązania tego procesu, a druga chirurgiczna, która we wczesnej formie wygasa z powodu zakrzepłych i opadających hemoroidów.

Inne przeciwskazania przed zabiegiem chirurgicznym z powodu niebezpieczeństwa tworzenia się zatoru, ropni wątroby lub uogólnionej posocznicy w wyniku możliwego pooperacyjnego zwężenia analnego z powodu trudności w ocenie ilości tkanek przeznaczonych do resekcji.

W ten sposób powstały różne zabiegi medyczne mające na celu leczenie procesu zapalnego kortykosteroidami, lekami przeciwzapalnymi typu: Indometacyna, Diklofenak Sodium, miejscowa hialuronidaza lub maści z Diosminem i ksylokainą.

W momencie kiedy pacjent poinformuje o wcześniejszym ustąpieniu bólu i zakończonym gojeniu w ciągu trzech tygodni, nie obserwując poważnych powikłań, doradza wczesną hemoroidektomię w większości przypadków, z wyjątkiem przeciwwskazań do zabiegu z przyczyn ogólnych lub odmowy poddania się interwencji.

F. Technika chirurgiczna

Zależy od upodobań każdego chirurga; stosuje się technikę Milligana i Morgana lub Fergusona, pozostawiając szerokie mosty śluzówki z czyszczeniem rozszerzonych żył gdy flukson jest obwodowy. Leczenie pooperacyjne i powikłania nie różnią się od konwencjonalnej hemoroidektomii, dlatego uważamy wczesne leczenie chirurgiczne jako decyzję pacjenta.

7. Hemoroidy zewnętrzne

W obszarze kanału odbytnicy, pokrytym zmodyfikowaną skórą i poniżej linii grzebieniastej, zewnętrzna choroba krwotoku może przejawiać się jako rozszerzone żyły pod skórą lub jako powikłania, takie jak zakrzepica krwotoku, zakrzepica okryta krwiakiem perianalicznym, krwiak rozlany i wyrostki okołowierzchniowe skóry lub analogowe.

A. Zakrzepica hemoroidalna

Jest to najczęstsze powikłanie, powstanie skrzepu w obrębie światła żylnego w jednym lub kilku pakietach zewnętrznego splotu hemoroidalnego. Występuje u osób z historią częstych epizodów zapalnych w zewnętrznych pakietach i przewlekłych zaparć, które są wyznacznikiem choroby podstawowej.

Zakrzepica może spowodować wchłonięcie i zniknięcie, niepełne wchłonięcie i inwazję tkanki łącznej, w wyniku czego powstaje plicoma, albo do pęknięcia żyły z wtórnym uformowaniem się krwiaka okołoustego, który z kolei może samoistnie się owrzodzić i ewakuować; plicoma zazwyczaj pozostaje. Rzadko dochodzi do ropnia okołowierzchołkowego.

Leczenie medyczne: z wyboru po pierwszych 72 godzinach, składa się z ciepłych, przeciwzapalnych i przeciwwrzodowych kąpieli , nasiadówek , diety aby utrzymać miękki stolec .

Leczenie chirurgiczne: należy usunąć krwotoki, a nie przeciąć. W znieczuleniu miejscowym zakrzepowe opakowanie żylne jest osuszane przy użyciu dostatecznego marginesu naskórka, aby umożliwić dobre odprowadzenie rany i zapobiec rozmnażaniu się; w przypadku wystąpienia więcej niż jednego zakrzepu okołoporodowego możliwe jest ich oddzielne usunięcie za pomocą promieniowanych nacięć.

B. Krwiak perianaliczkowy

Krwiak okołoustrojowy objawia się u młodych ludzi bez wcześniej wykrytej choroby hemoroidalnej; krwotok zewnętrzny rozpoczyna się w wyniku wysiłku defekcyjnego wykonanego przez pacjentów z zaparciem lub biegunką, który powoduje złamanie lub pęknięcie ściany zewnętrznej żyły splotu krwotocznego z niewielką ilością wypływającej krwi.

Po zbadaniu obserwuje się nagłe pojawienie się zaokrąglonego obrzęku na marginesie odbytu, dzięki któremu można zaobserwować niebieskawą barwę skrzepu, bolesne, większe napięcie w tkance komórkowej; ból stale się pogarsza wraz z defekacją i pozycją siedzącą.

Zwykle są to pacjenci młodzi. Czasami dochodzi do owrzodzenia skóry pokrywającej krwiak, powodując całkowitą lub częściową ewakuację skrzepu. Kiedy pacjent bardzo cierpi i jest niezdolny do wykonywania zwykłych czynności w ciągu pierwszych 72 godzin lub jeśli po tym czasie ból utrzymuje się z tym samym lub większym natężeniem niż pierwszy dzień, leczenie z wyboru jest zabiegiem chirurgicznym, który zostanie przeprowadzony w znieczuleniu miejscowym i nacięciem, usuwając skrzep z pokrywającą go skórą. Czasami wystarczy wykonać małe nacięcie o promieniu 0,5 do 1 cm nad skórą pokrywającą skrzep, które można wycisnąć za pomocą nacisku między kciukiem a palcem wskazującym. Preferujemy pierwszą formę leczenia chirurgicznego, pozostawiając ranę otwartą na samoistne wyleczenie.

C. Krwiak rozlany okołoustny

Jest to powikłanie, które zwykle pojawia się po zabiegu chirurgicznym w okolicach okołoporodowych lub częściej po miejscowo stosowanych zastrzykach znieczulających, w których prawdopodobnie doszło do uszkodzenia żyły obrzeża odbytu. W krwiakach rozproszonych, wtórnych do wstrzykiwań okołoporodowych, pojawia się czerwono-niebieski, miękki, lekko wrażliwy na nacisk i ledwie bolesne występy, które powoli rozszerzają się na przestrzeni kilku dni przybierając postać trapezu nad tkanką okołowierzchołkową.

Następnie obejmuje pełną gamę kolorów typowych dla krwiaków; pacjenci nie są dotknięci tym procesem, a w większości przypadków pozostaje on niezauważony i rzadko wymaga leczenia.

E. Zakrzepica krwotoku wewnętrznego

Leczenie zawsze rozpoczyna się medycznie, a jeśli proces jest bardzo bolesny, wówczas wykonywane jest usunięcie chirurgiczne. W przypadku wystąpienia związanych z tym patologii (bakterie brodawki nadwzrocznościowe, pikniki, szczeliny odbytu lub duże hemoroidy) należy wskazać odpowiednie leczenie.

8. Hemoroidy w ciąży

Ciąża i poród dziecka powodują zmiany anatomiczne i funkcjonalne w miednicy, kroczu , które mogą sprzyjać warunkom proktologicznym lub pogorszyć istniejące wcześniej guzki krwawnicze czyli hemoroidy.

W okresie ciąży obserwuje się podwyższony wskaźnik hormonów : estrogenów, progesteronu, jak i gonadotrofiin, kortykosteroidów, tyroksyny i zwiększonego metabolizmu białek, co prowadzi do zwiększenia elastyczności struktur krocza i miednicy odbytnicy, a także ekspansji i zwiększenia przepływu naczyń krwionośnych w tym regionie.

Krwotoki są najczęstszym schorzeniem anorektalnym w okresie ciąży i połogu. Pojawienie się lub nasilenie się hemoroidów w czasie ciąży jest spowodowane albo ze względu na dziedziczenie genetyczne , zaparciem (11% do 38%) wydłużeniem pozycji siedzącej, zastojem miednicy i macicą w ciąży, które powoduje stopniowy wzrost ciśnienia wewnątrzbrzusznego.

Kobiety w ciążyW czasie porodu wiele z tych czynników ulega nasileniu poprzez zwiększenie ciśnienia wewnątrz opakowań hemoroidalnych.

Choroba hemoroidalna w przypadku hemoroidów wewnętrznych powinna być leczona konserwatywnie, począwszy od leczenia medycznego. Ponieważ guzki krwawnicze często ulegają samoistnej poprawie po porodzie, ogólnym celem leczenia w okresie ciąży jest pomoc objawowa; do tego celu zastosowano leczenie różnymi kremami lub czopkami oraz doustne podawanie tabletek Hydroxyethyl-Rutoside w dawkach jednego grama dziennie przez cztery tygodnie.

Większość drobnych objawów hemoroidalnych można skutecznie leczyć domowymi sposobami ; jeżeli są one trwałe, pomimo leczenia zachowawczego, można zaproponować alternatywną procedurę w zależności od stopnia wiązek hemoroidalnych.

Skomplikowane hemoroidy zewnętrzne i wewnętrzne wymagają intensywniejszego leczenia.

Krwotoczna zakrzepica zewnętrzna, reprezentowana przez pojedyńczy zakrzep, jest najczęstszym powikłaniem w okresie ciąży. Po owrzodzeniu skóry z usuwaniem skrzepu, któremu towarzyszy krwotok, następuje ulga i gojenie. Leczenie może być stosowane zgodnie i według tych samych kryteriów, co u kobiet nieciężarnych.

W czasie ciąży, jeśli objawy nie ustępują i wystepuje krwotok, dochodzi do energicznego leczenia medycznego co nie ma negatywnego wpływu na zdrowie płodu w każdym kwartale ciąży, gdyż istnieje duże doświadczenie w leczeniu chirurgicznym hemoroidów w ciąży. Czas zabiegu operacyjnego powinien być starannie uzgodniony z położnikiem, najlepiej pomiędzy trzecim a ósmym miesiącem po tym, jak zarodek jest dobrze wszczepiony do macicy. Należy unikać chirurgii w dziewiątym miesiącu, chyba że jest to nagły przypadek, ponieważ nie ma wystarczającej ilości czasu na wyleczenie rany chirurgicznej do momentu porodu. W tych warunkach zaleca się, o ile to możliwe, wykonanie jej równolegle po porodzie, ponieważ nie ma przeciwwskazań z punktu widzenia położnictwa.

Przewidziane cersarskie cięcie w połączeniu z hemoroidektomią jest jak najbardziej korzystne, ponieważ ułatwia współdziałanie dwóch jednoczesnych zespołów.

9. Związek hemoroidów z innymi chorobami

W przypadku pacjentów z obniżoną odpornoścą: Należy stosować najmniej agresywne metody zwalczania objawów choroby hemoroidalnej; tutaj, jeśli jest to wskazane, przydatna będzie fotokoagulacja w podczerwieni. Ze względu na prawdopodobieństwo powikłań septycznych nie należy stosować opaski elastycznej.

Z pacjentami zakażonymi wirusem AIDS: Choroba krwotoczna występuje u 6% chorych zakażonych tym wirusem. Stan pacjenta nie powinien w razie potrzeby zmieniać wskazań chirurgicznych, jednak niezwykle trudno jest leczyć hemoroidy III i IV stopnia u pacjentów z zaawansowanym stanem choroby aids. Równoczesna biegunka zaostrza wypadanie hemoroidalne i jest istotnym źródłem zachorowalności. W badaniach przeprowadzonych u pacjentów z AIDS i pre-AIDS stwierdzono opóźnione gojenie ran w 88% przypadków i 16% powikłań, wskazując na potrzebę zidentyfikowania tych grup wysokiego ryzyka i zaproponowania algorytmu ich leczenia.

Z chorobami hematologicznymi: obecność objawów analnych w ostrej fazie ostrej białaczki lub chłoniaka nie jest rzadkością. W przypadku okołopochodnych zmian dermatologicznych: należy je wyleczyć wcześniej, ponieważ w takich okolicznościach może to prowadzić do ciężkich chorób posocznicowych okołoporodowych.

Z urazami rdzenia kręgowego w przewlekłej fazie: 66% pacjentów cierpiących na tę zmianę ma chorobę proctoroidową, w tych przypadkach leczenie za pomocą ligatur elastycznych jest bezpieczne i skuteczne.

Autentyczny zespół dysrefleksji (paroksysmalowe nadciśnienie tętnicze, bradykardia, bóle głowy, itp.) wywołany wypadnięciem hemoroidalnym opisano u pacjentów czterokrotnie chorych.

Z marskością wątroby i nadciśnieniem portalowym: hemoroidy i żylaki odbytnicy następujące po nadciśnieniu portalowym należy traktować jako osobne jednostki. Mniej częstym przypadkiem jest przypadek pacjenta z nadciśnieniem portalowym i żylakami odbytnicy; leczenie polega na szyciu, gdy potwierdzono, że krwawienie pochodzi z jednego z rozszerzonych żył podśluzówki. U chorego z marskością wątroby i krwawiącymi hemoroidami, leczenie początkowe powinno być zachowawcze, a w przypadku niepowodzenia wskazane zostanie leczenie alternatywne lub chirurgiczne w zależności od stopnia hemoroidów.

W przypadku choroby zapalenia jelit: U pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub chorobą Crohna zaostrzenie ich choroby krwotocznej jest rzadkie. W leczeniu chirurgicznym pacjentów dotkniętych tymi chorobami występuje niski wskaźnik powikłań. Inni specjaliści doradzają wykonywanie minimalnych i niezbędnych zabiegów chirurgicznych w celu poprawy objawów przewlekłego zapalenia jelita cienkiego związanego z chorobą hemoroidalną; próby radykalnego leczenia chirurgicznego na nich skutkowałyby urazami o słabym lub opóźnionym gojeniem powodującymi większy dyskomfort niż przed zabiegiem.


6d800cf3-94ae-4354-9b1a-18d1cb3daf1d-2060x1236.jpeg
21/Lip/2018

Kto by pomyślał, że nieodpowiednia pozycja na sedesie, kiedy załatwiamy nasze potrzeby może być dla nas decydująca w zakresie zachorowalności na choroby układu trawiennego ?

Tutaj znajdziesz ważne dla Twojego zdrowia i ciekawe wskazówki jak odpowiednio usadowić się na sedesie w łazience. Odkryliśmy, bowiem, że nie powinniśmy siedzieć na muszli klozetowej, ale dosłownie na niej przykucać i najlepiej unosząc nogi powyżej poziomu podłogi, opierając je na niskim taborecie.

Prawda o kupie: co robimy źle?

Tak, jak wszyscy nie zwracamy uwagi na ten tak błahy, ale zarazem ważny szczegół.

Ostatnio przeprowadzone badania zasadniczo stwierdzają, że bardziej efektywnie defekujemy, kiedy kucamy  i nawet pochylamy się lekko do przodu na desce klozetowej, niż kiedy na niej siedzimy pod kontem 90%. Nasz mechanizm wypróżniania się , który posiada “klapę” , która otwiera lub zamyka jelito jest przeznaczona do “całkowitego otwarcia się ” a zarazem wypróżnienia, działa inaczej kiedy siedzimy lub stoimy. Jelita bowiem wyglądają jak zawinięty wąż, natomiast  kucanie przy wypróżnianiu jest o wiele bardziej naturalną pozycją  i przede wszystkim  wywiera mniejszy nacisk na nasze jelito i jego dno, a tym samym pomaga nam wypróżnić się lepiej.

Stwierdzono, ze ponad 1,2 miliona ludzi na świecie, którzy załatwiają się kucając nie cierpią na chorobę uchyłkową jelit, która powstaje prawie zawsze jako choroba nabyta oraz nie cierpią na hemoroidy ! To niesamowite odkrycie !

Natomiast my, mieszkańcy zaawansowanego i bogatego Zachodu, wypróżniając się,  naciskamy bezlitośnie na nasze jelita tym samym niszcząc tkankę jelitową…i tworząc dobre warunki aby powstały żylaki odbytu. Świetnie prawda… ? Potraktujmy, więc tę ciekawą i być może trochę śmieszną informację, całkiem poważnie i od dziś kucajmy siadając na sedes, opierając nogi na stołku i pochylając się lekko do przodu, dokładnie tak jak widać na obrazku.

Prawda o kupie

Oprócz tej wcześnie wspomnianej klapy jelita, istnieją również mięsnie zwieracza.  Znamy dobrze mięsień, który otwieramy przy defekacji, gdyż otwieramy go świadomie siedząc na sedesie.  Natomiast istnieje jeszcze mięsień wewnętrzny zwieracza, który działa nieświadomie.

Nieświadomie wyczuwa on analizuje i decyduje czy znajdujemy się w odpowiednim, bezpiecznym otoczeniu, aby usiąść wygodnie na sedesie, nikt nas nie będzie słyszeć, możemy swobodnie puścić bąka itd.. Doskonale wiemy, że taki komfort mamy zawsze w domu a nie koniecznie w biurze, gdzie ktoś mógłby nas usłyszeć…właśnie ta analiza i docieranie informacji do mięśnia wewnętrznego zwieracza sprawia, że dochodzi często do zaparć, kiedy nie jesteśmy w stanie doprowadzić do prawidłowej defekacji i coś nas hamuje …

Jelito to dosyć skomplikowany mechanizm…bogaty przede wszystkim w bakterie, które w dużej mierze odpowiadają za nasz cały system odpornościowy organizmu i jego zawartość to około 2 kilogramów, które nosimy w sobie.

Te bakterie zwalczają patogeny, biorą udział w rozwoju krwi, w  trawieniu żywności , w  pozyskiwaniu energii w wytwarzaniu hormonów i mogą wpływać znacznie na nasz nastrój. Ten wpływ jelita na masz mózg lub nawet nazywanie jelita drugim mózgiem to szeroki i nowy obszar medycyny. Amerykański biochemik Rob Knight napisał do czasopisma naukowego „NATURE” że ta nowa dziedzina obiecuje tyle samo co badania nad komórkami macierzystymi”. „Wzrasta, bowiem zainteresowanie mikrobiotą jelitową oraz zdrowiem i chorobami “, co potwierdza dr Ayesha Akbar, konsultant gastroenterolog ze szpitala św. Marka w Londynie.

Istnieje ogromna liczba bakterii jelitowych, które utrzymują równowagę zdrowia w organizmie. Brak tej równowagi związany jest z wieloma przewlekłymi zaburzeniami, w tym zapaleniem jelit i otyłością. Istnieją oznaki, że mogą być one również powiązane z zaburzeniami psychiatrycznymi i nastrojami.

 


Operacja-hemoroidów.png
21/Lip/2018

Chirurgiczne usunięcie hemoroidów odbytu to hemoroidektomia. Zabieg ten polega na wykonaniu nacięcia wokół odbytu. Leczenie operacyjne hemoroidów przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym (obszar ,  operowany jest odrętwiały, a pacjent nie śpi w trakcie operacji) lub znajduje się w znieczuleniu ogólnym, wtedy jest uśpiony. Hemoroidektomia to metoda często stosowana w warunkach ambulatoryjnych, a więc pacjent po takiej operacji może pójść do domu tego samego dnia. Zabieg likwiduje dolegliwości i ryzyko krwawień i wielu  pacjentów po zabiegu wraca do pełnego zdrowia w ciągu 2 tygodni ( czasami trwa to od 3 do 6 tygodni).

Ogólnie stwierdza się, że w przypadku wielu metod leczenia tej samej choroby, żadna z nich nie jest zadowalająca we wszystkich przypadkach. Jeśli przyjrzymy się dużej liczbie technik zaproponowanych do chirurgicznego leczenia zaawansowanej choroby hemoroidów, doszlibyśmy do wniosku, że żadna z nich nie jest optymalna w 100% przypadków.

Sukces techniki operacyjnej opiera się na skrupulatnej technice chirurgicznej, nie wykonując zbędnej trakcji lub ściskania, unikając nadmiernej dylatacji, w stosunku do zdrowej błony śluzowej, zachowując odpowiednie sluzówki podporowe błony śluzowej, wiążące wąskie szypułki powyżej linii grzebieniastej, ostrożnej hemostazie, najlepiej z elektroblastyczną łopatką i pozostawiającej minimalną powierzchnię lub żywy miąższ.

Leczenie chirurgiczne krwawiących hemoroidów odbytu może być wykonywane za pomocą wielu technik, opartych na wspólnej zasadzie zwanej usuwaniem i późniejszą ligacją.

Sposób postępowania ze skórą okołowierzchołkową (około odbytu) określa jej różnice. Istnieje zgodnie stwierdzenie, że wynik nie zależy tak bardzo od rodzaju operacji, jak od prawidłowego jej wykonania.

Wraz z wprowadzeniem zespolenia mechanicznego, rozpowszechnionego przez dr Longo, otwierają się nowe perspektywy w leczeniu choroby hemoroidów odbytu. Techniki te dzielimy na cztery główne grupy:

Technika otwarta

W przypadku choroby hemoroidalnej otwartej tkanka krwotoku jest cięta lub dzielona w taki sam sposób jak w przypadku procedury zamkniętej, ale tu nacięcie pozostaje otwarte. Chirurdzy mogą zdecydować się na hemoroidoktomię otwartą, gdy położenie lub wielkość hemoroidów utrudnia zamknięcie rany lub prawdopodobieństwo zakażenia pooperacyjnego jest bardzo wysokie, co wymaga większej higieny u pacjenta.

W ramach otwartych technik istnieją następujące metody:

Metoda Milligana i Morgana

Metoda Milligana i Morgana wraz z jej wariantami: rozbiór, ligacja i wycięcie głównych wiązek hemoroidalnych w osobne grupy.


Technika zamknięta

Polega ona na usunięciu hemoroidów za pomocą ostrego instrumentu, takiego jak skalpel, elektryczny skalpel, nożyczki, elektrokauteria, a nawet laser, po którym następuje całkowite zamknięcie rany z chłonnym szwem.

  • Metoda Parksa lub krwotoki podśluzówkowe – hemoroidoktomia

Polega na rozszczepianiu i szyciu podśluzówek, co jest trudniejsze technicznie.

Technika ta usuwa całą tkankę krwotoku bez uszkadzania powłoki nabłonkowej. Główną zaletą zabiegu jest to, że rany szybciej się goją, przy mniejszym stwardnieniu na skutek powstawania blizn, drenażu i zwężenia.

  • Metoda Fergusona

Hemoroidektomia zamknięta z natychmiastowym szwem.

Jest to hemoroidoktomia, w której po resekcji opakowania, rana jest zamykana ciągłym szwem z chłonnymi nitkami. Pozostałe opakowania są traktowane w ten sam sposób. Operacja Fergusona, z różnymi modyfikacjami, jest najpowszechniejsza w Stanach Zjednoczonych i szybko została zaakceptowana w Europie; ci, którzy ją przeprowadzają, uważają, że okres pooperacyjny jest bardziej komfortowy, ponieważ jest mniej bolesny, a rany goją się szybciej; natomiast jest to technika bardziej pracochłonna, wymaga więcej czasu na jej wykonanie i pozostawia więcej ołowiu w organizmie.

  • Procedura amputacji Whitehead’ a

Wolniejsza w wykonaniu, nie bez dyskomfortu, możliwe powikłania pooperacyjne i dłuższy okres rekonwalescencji.

Polega ona na obwodowym usunięciu hemoroidów, a następnie na zszyciu skóry okołowierzchołkowej błoną śluzową na poziomie pektyny. Tę procedurę stosuje się rzadziej, ale przy prawidłowym wykonaniu daje ona dobre wyniki.

Procedura plastikowa, z użyciem autografów lub bez nich

Stosowana głównie w chorobie hemoroidalnej IV stopnia, która anatomicznie wiąże się z całym obwodem kanału odbytu i zniekształca go.

Zgodnie z koncepcją, że wszystkie patologie hemoroidalne należy leczyć jednocześnie, gdy w jednym miejscu zbiegają się nawarstwione lub zbieżne opakowania, opracowano różne procedury, z których najpowszechniej stosowanymi są :

Metoda Laurence’ a

Technika Laurence´a lub krwotoku tylnego rodnikowego z ślizgową chirurgią plastyczną polega  na resekcji lub cięciu całej patologii krwotocznej hemu tylnego. Po usunięciu błony śluzowej stosuje sie szycie szwem Sarnera. Pacjenci operowani tą metodą uzyskują doskonałe efekty funkcjonalne, mają łagodny okres pooperacyjny trwający nie dłużej niż dziesięć dni i zagwarantowany szybki powrót do codziennej pracy.

Autograft w rekonstrukcji post-hemoroidektomii

Po hemoroidektomii w razie braku anodermy stosuje się różne metody, pozostawiając odpowiednie sluzówki podporowe.

Metody kombinowane: Boisian

Opiera się na tym, że całkowicie wysusza chore tkanki hemoroidu, zapobiega stenozie pooperacyjnej poprzez pozostawienie naturalnego przedniego mostka błony śluzowej skóry bez zachorowań, zapobiega ektropionowi śluzowemu i osiąga estetycznie i funkcjonalnie zadawalającą anatomię analityczną.

Technika półzamknięta

Polega na leczeniu hemoroidów wewnętrznych poprzez umieszczenie trzech punktów poprzez transfiksację nad linią grzebieniową, przyjmując jedynie błonę śluzową i podśluzówkę przy jednoczesnym braniu pod uwagę masy mięśniowej zwieracza.

Zewnętrzny splot jest resekowany poprzez eliptyczne nacięcie a cała tkanka naczyniowa jest usuwana pod skórą. Rana jest następnie częściowo zamykana za pomocą ciągłego szwu, który rozciąga krawędzie rany bez naprężeń poprzez przyczepianie jej do tkanki podskórnej komórkowej; szew ten powinien zmniejszyć powierzchnię rany o 70-80%.

Procedura jest powtarzana w każdym opakowaniu hemoroidalnym. Należy podkreślić, że każdy chirurg został przeszkolony w technice chirurgicznej i wyniki nie będą zależały od zastosowanej procedury, ale od tego, czy jest ona wykonywana prawidłowo.

Używanie specjalnych narzędzi

Obecnie istnieją kontrowersyjne wyniki zastosowania tych specjalnych narzędzi w chirurgii.

Posiadają one zazwyczaj wysoki koszt i wyniki ich zastosowania nie zostały jeszcze ocenione chodzi tutaj. Diathermo-hemorrodektomie, Skalpel radiofalowy i ultradźwiękowy.Nową techniką jest leczenie hemoroidów IV stopnia oraz zaawansowanego wypadnięcia śluzówki zszywaczem lub zszywaczem okrągłym (Procedura Longo albo Metoda PPH).

Czy należy usunąć wszystkie wiązki hemoroidalne?

W badaniu porównawczym dr. Hayssen wykazał, że wykonując hemorodektomię ograniczoną tylko przy chorych opakowaniach hemoroidalnych i pozostawiając pozostałe opakowania “in situ” osiąga się dobre wyniki; w kontroli przeprowadzonej na pacjentach po ośmiu latach zabiegu chirurgicznego wymagają oni kolejnych operacji w proporcji mniej niż 2% i to z następujących powodów:

Powikłania związane z zabiegiem chirurgicznym

Podążając rygorystycznie za powyższymi kryteriami należy ująć i spodziewać się powstania nawet minimalnych powikłań pooperacyjnych. Poniżej, dzielimy je według kryterium kolejności:

  1. Pierwsze powikłania po operacji: ból hemoroidów, wczesne krwawienie, zatrzymanie moczu, gorączka, infekcja, zaparcie.
  2. Późniejsze powikłania : zwężenie odbytu i szczeliny, przetoka odbytnicy,  pseudopolipiny (włókna pospolitewilowe), ektropion błony śluzowej,  torbiele naskórkowate, nawrót krwotoku.
  3. Ogólne powikłania: Opóźnione krwawienie, zakażenie dróg moczowych, nietrzymanie moczu, kał, długotrwałe gojenie, ból odbytu i świąd analny.
  4. Inne komplikacje. Gazy w przestrzeni zaotrzewnowej.

Leczenie hemoroidów drogą anastomozy mechanicznej – procedura Longo

Jest to najnowszy i nowatorski przełom w leczeniu choroby hemoroidalnej  III i IV stopnia.  Technika ta nie jest nowa, została zaproponowana po raz pierwszy przez dr Donalda Pecka w 1987 roku. W Europie została wykonana przez dr Allegra, a następnie popularyzowana przez dr Longo i dr Milito. Zaproponowano specjalne podkładki dystansowe ułatwiające drenaż endoanalny, sprzęt opracowany przez dr Longo (PPH, Ethicon EndoSurgery) co ułatwia jego umieszczenie, skracając tym samym czas zabiegu.


pph-metoda-longo-procedura-hemoroidy.png
21/Lip/2018

Zasadność tej techniki różni się również od konwencjonalnych zabiegów chirurgicznych, w których głównym założeniem jest usuwanie wiązek hemoroidów i wysyszenie krwawienia pooperacyjnego. Pierścień śluzowy o średnicy od 4 do 6 cm, umieszczony powyżej 4 cm linii grzebieniastej przerywa również przepływ krwi, pozostawiając wiązki na miejscu, które następnie wchodzą do kanału odbytnicy i powracają do normalnej pozycji anatomicznej (anopeksy).

pph-metoda-longo-procedura-hemoroidy
Metoda Longo w leczeniu hemoroidów

Uzyskano lepsze wyniki w hemoroidektomii zszywacza niż w konwencjonalnych zabiegach chirurgicznych. Pobyt w szpitalu jest krótszy i  ból pooperacyjny odbytu jest mniejszy.

Zasadniczą pracę nad tą techniką wykonuje dr Martí. Wykazuje on, że nie ma żadnych zalet w porównaniu z chirurgią konwencjonalną i sugeruje zmniejszenie ryzyka powikłań takich jak nietrzymanie moczu czy zaburzenia w ewakuacji odchodów i gazów.

Dr Cheetham zgłosił ból u 31% pacjentów leczonych tą techniką w ciągu jednego roku po operacji, więc badanie zostało przedwcześnie przerwane. W innym badaniu przeprowadzonym przez autora stwierdzono, że w krótkim okresie czasu ból jest mniejszy i nie wpływa na powrót chorego do pracy. Obecność włókien mięśni gładkich o przekroju kołowym i wzdłużnym została również zauważona w częściach resekcji przekazanych do szczegółowego badania.

Biorąc pod uwagę dobre wyniki opublikowane przez wielu autorów tej metody, do rozwiązania pozostają dwie kwestie:

  • Pierwsza z nich to odpowiednie leczenie zewnętrznego składnika hemoroidowego, czasami obfitego i objawowego, chociaż dr Longo twierdzi, że hemoroidy zewnętrzne mają tendencję do ponownego wprowadzenia się do odbytu po prawidłowym wykonaniu zabiegu , inni chirurdzy resekują hemoroida zewnętrznego równolegle do mechanicznego.
  • Drugim aspektem, który należy wziąć pod uwagę, jest możliwość wystąpienia wysokiego nawrotu choroby po okresie wolnym od objawów. Biorąc pod uwagę ból hemoroidów, zachorowalność i dyskomfort związany z konwencjonalną krwotoidoktomią, nie trudno jest sądzić, że podobnie jak w przypadku ligatur elastycznych, zabieg mógłby być powtarzany okresowo, ponieważ jest to zabieg ambulatoryjny, charakteryzujący się niską zachorowalnością i wysokim poziomem zadowolenia pacjenta; powtórzenie zabiegu byłoby korzystniejsze niż w przypadku konwencjonalnej hemoroidektomii.

Niestety jedną z wad tej procedury jest koszt sprzętu. Istnieje wiele badań, które pozwalają ocenić tę procedurę i w oczekiwaniu na jej wyniki oraz kontynuuje się poszukiwanie bezbolesnego leczenia chirurgicznego hemoroidów.


milligan-i-morgan-hemoroidy.jpg
21/Lip/2018

Jest to dobrze uregulowana interwencja chirurgiczna, nie stwarza trudności technicznych, nie wymaga specjalnych narzędzi, jej częstotliwość powikłań jest niska, może być wykonywana ambulatoryjnie lub przy minimalnej hospitalizacji. Zabieg charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem powodzenia terapeutycznego (94,3%), powikłaniami (od 0,8% do 5,3%), niską częstością nawrotów (5,1%) oraz niewielką liczbą sekwencji organicznych lub funkcjonalnych (1,89%).

Objaśnienie techniki chirurgicznej

Wprowadzony zostaje anoskop środkowy, który jednocześnie zapewnia szerokie pole operacyjne, co pozwala na dobre naświetlenie opakowania hemoroidalnego. Umieszcza się szczypce Kocher, które wydobywają skórę z zewnętrznego hemoroida; szczypce Allis umieszczane są na poziomie linii grzebieniastej, następnie dokonuje się rozbioru i ligacji odsłoniętego splotu hemoroidalnego, przestrzegając następujących zasad:

milligan-i-morgan-hemoroidy

  1. Nacięcia po obu stronach opakowania hemoroidu, które można wykonać za pomocą skalpela lub nożyczek o cienkiej końcówce, muszą przebiegać zgodnie z zewnętrzną krzywą wklęsłości, tak, aby gdy pakiet nie będzie się ciągnął, krzywa ta była prostowana, a krawędzie śluzówki były równoległe. Jeśli w ten sposób nie zostanie przeprowadzony wycinek skórny, chropowata powierzchnia może stać się zbyt szeroka i mostki skórne mogą zostać zredukowane.
  2. Krwotoki zewnętrzne zwieracza są rozłożone, pozostawiając je na zewnątrz przez częściowy fragment więzadła .
  3. Krwotoki wewnętrzne rozdziela się tak, aby na błonie śluzowej odbywał się proces ligacji szypułki.
  4. Hemostaza za pomoca skalpela elektrycznego.
  5. Punkt jest umieszczany poprzez przesiadkę opuszczającą długie linie i odpada w ciągu kilku dni. Krwotoki cięte są 4-5 mm poniżej ligatury. Obie śluzowe krawędzie kończyn są przymocowane, starając się pokryć jak najwięcej odkrytego zwieracza wewnętrznego. To samo odnosi się do innych wiązek hemoroidalnych, pozostawiając duże mosty śluzówkowe.  Dzięki tej technice trzy główne opakowania hemoroidalne są suszone, a czwarty pakiet (wtórny znajdujący się między dwoma głównymi opakowaniami) może być również traktowany w ten sam sposób.
  6. W przypadku dużych hemoroidów, zwanych hemoroidami obwodowymi, zawsze możliwe jest wyodrębnienie trzech głównych opakowań; w tych przypadkach konieczne jest uzupełnienie interwencji poprzez delikatne zniszczenie nożyczkami naczyń znajdujących się pod mostkami . Operacja zakończona jest umieszczeniem 10 cm3 galaretki znieczulającej w odbycie z efektem przeciwbólowym i zakończona opatrunkiem, który delikatnie ściska obszar chirurgiczny.

Po operacji

Po operacji , pacjent pozostaje pod kontrolą. Stosuje się leki przeciwzapalne, wczesne chodzenie pacjenta, monitoruje się prawidłową ewakuację moczu przy spożywaniu niskiej ilości płynów do jamy ustnej. Ważna jest  wczesna mobilizacja, najlepiej po przejściu efektu znieczulenia i powrocie w ciągu 24 godzin do domu, jeśli nie ma powikłań.

W przypadku bólu pooperacyjnego może być wskazane podawanie metronidazolu w dawce 1500 mg na dobę, przy czym ból wtórny zmniejsza się około piątego do siódmego dnia, co zwiększa komfort pacjenta i przyspiesza powrót do aktywności fizycznej. Niektórzy lekarze twierdzą, że bóle spowodowane są wtórną infekcją szypułki, zwłaszcza w przypadku ligacji szypułki.

Opieka pooperacyjna

  1. Chodzenie i nieograniczone czynności od 36 godzin, możliwość ostrożnego siedzenia.
  2. Dieta unikająca pokarmy, które zakwaszają stolec, gdyż jego ewakuacja  zaostrza świąd na ranach odbytu.
  3. Pierwszy ruch jelit następuje zazwyczaj między drugim a czwartym dniem pooperacyjnym. Jeśli pacjent cierpi na nawykowe zatwardzenia, dodaje się otręby pszenne do jego codziennej diety; jeśli nie następuje spontaniczna ewakuacja, może być wskazana niewielka ewakuacja leszczyny. Należy unikać środków przeczyszczających, ponieważ ich stosowanie pomaga w pojawianiu się kwaśnych stolców, które podrażniają ranę, powodując zapalenie skóry, które zwiększa obrzęk i ból pooperacyjny, a także zwiększa pojawienie się bakterii na ranach ułatwiając pojawienie się  świądu.
  4. Wczesny powrót do aktywnej pracy w zależności od rodzaju działalności i rodzaju pracy.
  5. Od następnego dnia po zabiegu stosuje się  trzy kąpiele dzienne w ciepłej wodzie, do której dodawany jest antyseptyczny (jodopowidon 5%), a następnie nakłada się delikatny opatrunek. Pacjent powinien być pod kontrolą lekarza , siedem dni po operacji, a po piętnastu dniach od zabiegu przeprowadza się łagodne badanie odbytnicy w celu oceny i “oszacowania” gojenia się ran, co pozwala uniknąć powstania synonychii i powstawania blizn i co może  sprzyjać powstawaniu bruzd podskórnych.

 

 

 

 


błonnik.jpg
21/Lip/2018

Chirurgiczne usunięcie hemoroidów odbytu to hemorrhoidektomia. Zabieg ten polega na wykonaniu nacięcia wokół odbytu. Leczenie operacyjne hemoroidów przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym (obszar operowany jest odrętwiały, a pacjent nie śpi w trakcie operacji) lub w znieczuleniu ogólnym. Ta druga metoda pozwala na zupełne uśpienie chorego. Hemorrhoidektomia to metoda często stosowana w warunkach ambulatoryjnych, a więc pacjent po takiej operacji może pójść do domu tego samego dnia. Wiele osób jest z tego powodu jest zadowolona zwłaszcza, gdyż chirurg likwiduje dolegliwości i ryzyko krwawień. Wiele pacjentów po zabiegu wraca do pełnego zdrowia w ciągu 2 tygodni, ( czasem od 3 do 6 tygodni).


hemoroidy-w-ciazy-co-robic.png
21/Lip/2018

Hemoroidy w ciąży -lub żylaki odbytu w okresie ciąży- mogą być swędzące, niewygodne i bolesne. Hemoroidy w ciąży są nieszkodliwe i powszechne, a dotykają więcej niż ½ wszystkich kobiet. Ciąża predysponuje do rozwoju hemoroidów u kobiet z powodu hormonalnych zmian i zwiększonego ciśnienia w jamie brzusznej. Ocenia się, że 25% do 35% kobiet w ciąży dotkniętych jest tą chorobą. W pewnych populacjach, do 85% kobiet ma hemoroidy w trzecim trymestrze ciąży.


hemoroidy-ból-co-robić.png
21/Lip/2018

Typowe problemy trawienne, w tym hemoroidy i szczeliny odbytu, mogą powodować świąd, ból oraz ogólny dyskomfort. Żylaki odbytu lub odbytnicy stają się bolesne, wypełnione krwią i spuchnięte. Zwykle objawy te występują po wysiłku, w trakcie wypróżnień, często wiążą się z zaparciami. Jeśli odczuwa się dyskomfort w okolicy odbytu z powodu biegunki lub zaparcia, należy szukać sposobów by złagodzić świąd lub ból. W związku z tym należy ustalić z lekarzem metodę aby zlikwidować ból stosując odpowiednią dietę, leki, zabiegi chirurgiczne oraz domowe sposoby leczenia.


Jak-możemy-zapobiegać-hemoroidom.png
21/Lip/2018

Utrzymanie regularnych i miękkich stolców to najlepszy sposób zapobiegania wystąpieniu hemoroidów. Można to osiągnąć przy pomocy diety bogatej w błonnik, odpowiedniego nawodnienia i regularnych ćwiczeń. Unikanie długotrwałego siedzenia oraz odkształceń w czasie ruchu jelit zapobiega nadmiernemu ciśnieniu w zachyłkach odbytu. Hemoroidy są najczęściej skutkiem wysiłku spowodowanego zaparciami. Zaparcie zazwyczaj wynika przez niewłaściwą dietę oraz brak ruchu, nieodpowiednie spożycie wody i stres. Inne powody hemoroidów to zespół jelita drażliwego oraz niedoczynność tarczycy.


zioła-na-hemoroidy-1.png
21/Lip/2018

Hemoroidy to jedna z najbardziej bolesnych dolegliwości, prowadząca do skrajnego dyskomfortu. Na szczęście, istnieją zioła, pomagające leczyć hemoroidy. Żylaki odbytu mogą powstać w czasie ciąży, lub na skutek długoterminowych ataków biegunki lub zaparć, otyłości i uciążliwych wypróżnień. Zioła mogą pomóc obkurczyć hemoroidy i złagodzić ból oraz stan zapalny. Przed rozpoczęciem leczenia ziołami na hemoroidy należy skonsultować się z lekarzem.


laser.png
21/Lip/2018

Dla niektórych osób, zdrowa dieta i styl życia oraz leki nie są wystarczające w leczeniu hemoroidów. Istnieją jednak procedury, które zmniejszają lub usuwają żylaki odbytu za pomocą lasera, wykonane w gabinecie lekarskim. Ponieważ zabieg laserowy mniej boli i daje mniej powikłań, operacja ta może być lepszym rozwiązaniem długoterminowym, szczególnie gdy hemoroidy są duże i bardzo bolesne lub powodują krwawienie. Zabiegi laserowe na hemoroidach są bezpieczne i skuteczne w większości przypadków. Jednak trzeba przy tym jeszcze spożywać dietę bogatą w błonnik, oraz unikać zaparć i dbać o higienę aby zapobiec powstawaniu nowych hemoroidów.